LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home
historijske zanimljivosti


O čudesnom fenomenu bilokacije PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 12 Prosinac 2019 16:46

 

BilocationO fenomenu bilokacije

Nadan Filipović

Najjednostavnija definicija bilokacija je da je to mogućnost (?) da netko ili nešto u isto vrijeme bude na dva različita mjesta.

U Rimokatoličkoj crkvi su davno opisani fenomeni bilokacije. Prema crkvenim zapisima razni sveci, kao naprimjer Antun Padovanski, sveti Josip Kupertinski i sveti Padre Pio su mogli biti u isto vrijeme na dva različita mjesta koja su često kilometrima i kilometrima udaljena jedno od drugog. Objašnjenja katoličkih svećenika je da im je želja za dobra djela bila toliko velika, da su mogli biti u isto vrijeme na dva mjesta. Tako je naprimjer navedeno i dominikanac blaženi Martin de Porres obavljao svoje dužnosti u samostanu, dok se u isto vrijeme brinuo o bolesnima u udaljenoj bolnici. (Katolička enciklopedija, izdanje iz 1913. godine)

Pišući o fenomenu bilokacije, da ne kažem fenomenologiji bilokacije, na sajtu Dnevno.hr, od 29.6.2018 godine, u rubrici “Vjera”, nepotpisani autor u tekstu “Ovih 5 svetaca imali su čudesan dar – BILOKACIJU!” iznosi da su “ljudi po prirodi vezani zakonima ovog svijeta. Sukladno tim zakonima ljudi ne mogu letjeti, skakati po visokim zgradama ili u isto vrijeme biti na dva mjesta. Bogu, međutim, ništa nije nemoguće, kaže Luka u Evanđelju. Kao što je sam Isus rekao: Zaista, kažem vam, ako imate vjere koliko je zrno goruščino, ako reknete onoj gori: Premjesti se onamo, ona će se premjestiti i ništa neće biti nemoguće”.

Dakle, u katolicizmu, ako je po Božjoj volji, ljudi mogu imati razne čudesne Božje darove, tako i dar bilokacije, tj. da u isto vrijeme mogu biti na dva ili čak više mjesta. To je tajna koja se, dakle, jedino može objasniti u svjetlu Božje čudotvorne intervencije.

Autor onda navodi imena pet takvih svetaca koji su često odlazili na mjesta na kojima bez Božje pomoći nikada ne bi bili.

Autor navodi da je navedeni dominikanac Padre Pio najpoznatiji među svecima koji su u isto vrijeme mogli biti na dva različita mjesta. Ovaj svetac je viđan posvuda u svijetu, čak je jednom bio i u Americi u posjeti nekoj ženi, i to sve dok je u isto vrijeme, kad je bio u Americi, on bio i u svom samostanu u Italiji.

Prema zapisima poljskog svećenika Tadeusza Myszcynskog u religijskom časopisu “Milujcie sie”, volume 12, strana 15 iz 1967. godine, a što je aminovao i poljski kardinal Stefan Wyszczynski, Padre Pio je sjedio na optuženičkoj klupi pored kardinala Alojzija Stepinca za vrijeme suđenja 1946. godine, a u isto vrijeme je dok je sjedio pored sada blaženog Alojzija on je bio u svom samostanu blizu varošice Poggio, u Italiji.

Slijedi Sveti Martin de Porres koji nije bio svećenik, nego laik, brat suradnik dominikanskog reda. Martin iz Porresa poznat je kao utjelovljenje ljubavi, posebice glede onih prezrenih i bolesnih koji umiru na ulici. I sam crne boje kože, Martin je bio posebno osjetljiv prema afričkim robovima. Nosio im je hranu. Neke od njih je i liječio. Čovjek velikog srca, kao Martin, nije zanemario ni životinje zbog čega su ga poistovjećivali sa svetim Franjom Asiškim. Martin je razgovarao sa životinjama, a mogao je, navodno, učiniti da pas, mačka i miš jednu zajedno. Ovaj svetac je viđen je u Francuskoj, Kini i Manili dok je u isto vrijeme, kad je viđan na spomenutim udaljenim destinacijama, ležao vrlo bolestan i nepokretan u svom krevetu u Peruu.

Sveti Ivan Bosco posebno je poznat po ljubavi i strpljivosti prema mladima, a njegova je primarna karizma bila okupljanje mladića s ruba društva i nastojanja oko njihove duhovne izgradnje i preobrazbe u dobre ljude. No, i ovaj svetac viđen je od strane svećenika u Španjolskoj, dok je u isto vrijeme bio u Torinu u Italiji.

Sveti Antun Padovanski je omiljeni svetac Katoličke Crkve koji je svetim proglašen samo godinu dana nakon smrti. Sveti Antun se istaknuo po Božanskoj ljubavi prema siromašnima i potlačenima. Na tisuće ljudi je odasvud dolazilo slušati njegove propovijedi i primiti kod njega dar pomirenja s Bogom po sakramentu svete ispovijedi. Nebrojena su čudesa pripisana ovom svecu, no manje je poznato da je za svetog Antuna bilokacija bila najnormalnija stvar. Bio je u mogućnosti u isto vrijeme biti u dvije crkve koje su bile tisućama kilometara udaljene jedne od druge. Ljudi su ga viđali na različitim mjestima u isto vrijeme i o tome svjedočili. Uz pomoć tog dara sveti Ante Padovanski je obišao mnoge kutove svijeta koje bez Božje intervencije ne bi mogao.

Sveti Franjo Ksaverski je pripadao isusovačkom redu i bio je veliki čudotvorac. Liječio je bolesne, izgonio je zle duhove, preobraćao nevjernike, i naravno, imao je taj čudesni dar bilokacije koji je koristio za misionarenje svuda po svijetu. Tako je nebrojeno puta viđen na više mjesta u isto vrijeme.

Jedan od najuvjerljivijih primjera bilokacije je slučaj Alfonsa de Liguori-a koji je 22. septembra, 1774. godine bio u svojoj ćeliji u kojoj je postio u samostanu Palace de Goti u Arezzo. Uvečer je izašao iz isposničke ćelije i drugim svećenicima saopćio da je upravo tog momenta Papa Clement umro u Rimu, koji je od Arezza udaljen točno 181 kilometar i za putovanje od Arezza do Rima tada je trebalo dan i noć.

Svećenici u Arezzu su nakon par dana, a dok su trajale pripreme za sahranu Pape Clementa, dobili službeno izvješće o papinoj smrti uz listu svećenika koji su se nalazili pored Pape Clementa u časo kad je sveti otac ispustio dušu. Među imenima na toj zvaničnoj listi nalazilo se i ime Alfonsa de Liguori-a. To je prenerazilo sve svećenike iz Arezza. Kasnije su, u razgovoru sa ostalim kolegama koji su se nalazili uz papinu smrtnu postelju, saznali da je Alfonso de Liguori zaista bio s njima, da je s njima zajedno izgovarao molitve, te da je sa svima prisutnim razgovarao, sve dok je on u isto vrijeme bio u svojoj isposničkoj ćeliji u samostanu u Arezzu. Podaci o tom slučaju bilokacije se nalaze u Vatikanskoj arhivi. (http://parapsychology101.blogspot.com/2010/02/some-good-examples-of-bilocation.html)

Bit će mi, nadam se, dozvoljeno spomenuti da su navodno i drugi katolički sveci imali sposobnost bilokacije. To su bili: sveta Ursula Micaela Morata, sveti Gerard Majella, sveti Charles Mount Argus, sveti Severus iz Ravenne, sveti Ambroso iz Milana, sveta Maria de Agreda, sveta Maria de Leon Bello v. Delgado, itd. (Day, Malcolm, September 2002, “Blood brother: Pader Pio, Fortean Times. Archived from original on 2009-02-03 The Catholic Dogma: "Extra Ecclesiam Nullus omnino Salvatur")

Nadalje, 1542. godine je opisan slučaj katoličkog misionara svetog Francis-a Xavier-a, koji je bio i profesor na Univerzitetu u Parizu. On je kao misionar putovao na daleke destinacije šireći katoličku vjeru, te je boravio na Cejlonu (današnja Sri Lanka), Indiji, Japanu i Maleziji. Tokom ovih putovanja on se, u isto vrijeme, simultano pokazivao na dva različita mjesta u sasvim različitim situacijama. (Brent Swancer, Seeing Double: Strange Cases of Bilocation, Misterious Universe, 2017)

U takozvanoj ezoteričkoj literaturi i određenim religijskim zapisima opisana su vantjelesna iskustva potvrđena od svjedoka koji izjavljuju da su vidjeli nekog čovjeka s vantjelesnim iskustvom na drugom mestu od onog na kome je on u stvarnosti bio. Bilokacija, ili fenomen kada jedna osoba biva na dva mesta u isto vreme, može jedino da se razumije u kontekstu vjerovanja u postojanje astralnog tijela koje je sposobno da se odvoji od fizičkog tijela i da putuje neovisno od njega. Religije, naravno, podržavaju postojanje takvog entiteta, spiritualnog tijela koje preživi smrt fizičkog tijela.

Pored navedenih legendi o bilokaciji u životima katoličkih svetaca, opisani su zbunjujući primjeri slučajeva "lažnog dolaska", kada se tvrdi da je neka osoba viđena na nekom mestu pre nego što ona u stvari stigla tamo gdje je trebala stići. Tolstoj je ispričao kako je imao ovakvo iskustvo sa jednim engleskim posjetiocem, Danielom Dunglas Homeom, koga je vidio kako hoda peronom Sankt Petersburškog željezničkog kolodvora nekoliko časova prije nego što je Home zaista vlakom i stigao. (Izvor: Objave – riječnik ezoterije, http://www.objave.com/recnik_pojam_cl.php?pojam=Bilokacija)

Za sada toliko o fenomenu bilokacije, samo da upoznamo posjetitelje OKA sa tim zbunjujućim fenomenom, koji, međutim, nije stran ni sadašnjim vremenima. Ne bih zamarao posjetitelje OKA, ali velikom broju ljudi poznat je primjer čovjeka iz Australije koji je bio ovdje na jako dobro plaćenom radnom mjestu, a u isto vrijeme je boravio u Evropi gdje je studirao, polagao ispite i stekao osnovno, više i visoko obrazovanje i iz Evrope donio čak tri li četiri diplome sa zvučnim titulam. Dakle, bio u isto vrijeme, ne samo na dva različita mjesta, već na dva kontinenta.

Ne, nije ta osoba ni Davida Copperfielda, Davida Blaine-a, ni Dynama, ni rahmetli Harry Houidini, već jedan “intelektualac” poznata mnogim u Australiji.

Toliko o fenomenu bilokacije, ako je neko od posjetitelja “OKA” čuo za primjere ovog fenomena, može poslati prilog, svakako potpisan.    

Ažurirano: Četvrtak, 12 Prosinac 2019 16:49
 
Novinska vijest stara 149 godina PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Nedjelja, 28 Siječanj 2018 22:30

 

Sarajevski cvjetnikBjesnilo - bolest koja prijeti

Sarajevski cvjetnik, 29. maja 1869. / 29. safer 1286., god. 1, br. 22, str. 4.

Sarajevo: psi lutalice - bjesnilo.

U jednom selu kod Beča bijesan pas ujeo djete, koje je zatim pobjesnilo, te je ono ujelo drugo dvoje djece.

Napomena (urednikova) da se psi lutalice viđaju i u Sarajevu, „...oko Careve ćuprije i na drugijem krajevima čaršije i ulicama.”

(Preneseno iz naučne studije “Bibliografije Sarajevskog Cvjetnika, prilog povijesti knjige”, Filozofski fakultet Univerziteta u Sarajevu, 2017, uz direktno dopuštenje autora djela, gospođe Prof.dr Senade Dizdar, kojoj se od srca zahvaljujemo.)

Ažurirano: Nedjelja, 28 Siječanj 2018 22:34
 
Novinska vijest stara 148 godina PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Subota, 11 Studeni 2017 18:55

 

Sarajevski cvjetnikInozemne vjesti

Naslov: Bivoli ruše telegrafske stubove u Americi

Sarajevski cvjetnik, 24. aprila 1869. / 24. muharema 1286., god. 1, br. 20[17], strana 4.

(Preneseno iz naučne studije “Bibliografije Sarajevskog Cvjetnika, prilog povijesti knjige”, Filozofski fakultet Univerziteta u Sarajevu, 2017, uz direktno dopuštenje autora djela, gospođe Prof.dr Senade Dizdar, kojoj se od srca zahvaljujemo.)

Ažurirano: Subota, 11 Studeni 2017 18:57
 
Misterije sarajevske vijećnice PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Petak, 10 Studeni 2017 07:55

 

VijecnicaSarajevo – legende, mitovi, tajne - najpoznatije ukleto mjesto u Bosni i Hercegovini se nalazi u srcu Baščaršije

Tarik Jažić, Sarajevo

Mnoge ispričane legende, ali i historijski zapisi, opravdano svrstavaju sarajevsku Vijećnicu na prvo mjesto na ljestvici najpoznatijih ukletih mjesta u Bosni i Hercegovini. Prvi projekat Vijećnice je djelo slovačkog arhitekte Karla Paržika. Njegov nacrt nije zadovoljio želje tadašnjeg ministra Benjamina Kalaya, pa je izrada projekta ubrzo povjerena Alexandru Witteku. Wittekov projekat je bio zadovoljavajući, nakon čega je povjeren Ćirilu Ivekoviću koji je bio zadužen za samu izvedbu projekta. Izgradnja objekta je trajala od 1892. do 1894. godine, a kao gradska vijećnica zvanično je u upotrebi od 1896. godine.

Upravo u samom procesu izgradnje Vijećnice javljaju se i prve priče vezane za prokletstvo ove građevine. Prva u nizu nesreća desila se tokom njene izgradnje kada je konopac kojim se dizala kanta sa malterom pukao, a kanta je u padu ubila jednog od radnika. Za nepunih 20 godina kasnije, u samoj blizini Vijećnice ubijeni su austrougarski prijestolonasljednik Franc Ferdinand i njegova žena Sofija. To nije bilo jedino ubistvo vezano za Vijećnicu. Godine 1983., iz potpuno nepoznatih razloga i veoma hladnokrvno, tadašnji portir Vijećnice Ilijaz izvršava ubistvo najboljeg prijatelja Fatmira sa čak devet ispaljenih metaka.

Pored ubistava, ova ukleta gradska vijećnica bila je i poprište nekoliko samoubistava. Prvi pokušaj samoubistva skokom sa prozora Vijećnice izvela je, tada tridesetogodišnja radnica na održavanju biblioteke, Ankica Bulić. U njoj se 1964. godine objesio direktor Narodne biblioteke Bosne i Hercegovine Vojo Kreco, a nedugo nakon njegovog samoubistva na isti korak se odlučila i tridesetsedmogodišnja Ksenija Karić, daktilografkinja u biblioteci. Bilo je tu još mnogo pokušaja samoubistva i ostalih uposlenika gradske Vijećnice, a razlozi nikada neće biti poznati.

Još nekoliko nesretnih slučajeva vezanih za Vijećnicu je zabilježeno kroz historiju. Pod nesretnim okolnostima život je izgubio i uposlenik Branko Čulić koji se sredinom sedamdesetih godina, prilikom izlaska sa posla, okliznuo i udario glavom od stepenište Vijećnice gdje je na licu mjesta umro. I dvojica direktora Vijećnice su na neobične načine umrli. Direktor Luka Đaković je umro prvog dana penzije, odmah po završetku rada u Vijećnici, a direktor Dževad Dautović je poginuo u saobraćajnoj nesreći prilikom povratka kući sa posla.

U proteklom ratu Vijećnica je bila u potpunosti uništena. Godine 2000., prilikom rekonstrukcije unutrašnjeg dijela Vijećnice, arhitekta Taib Hadžović gubi život prilikom obrušavanja stepeništa teškog pet tona.

Ažurirano: Petak, 10 Studeni 2017 08:01
 
Historijske zanimljivosti PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Petak, 27 Listopad 2017 21:12

 

Mit i religijaМит и религија у Срба

AkaдeмиK Веселин Чајкановић (Београд, 28. март — Београд, 6. август 1946) је био професор Универзитета у Београду и српски историчар религије

Mајка којој се не држе деца чини нарочите предохране да јој се новорођено дете сачуваjу. ''Чим се дете роди, бабица га однесе у двориште провуче кроз обруч или точак од кола трипут занија према истоку, па онда стане на кућни праг и трипут упита породиљу: Волиш ли сунце јали месец?

А породиља, сакривена иза врата, сваки пут одговара: Сунце.

После овога бабица пробуши детету десно уво бритвицом или иглом цепачом на кућњем прагу, и у њега уметне свилен кончић, на који је нанизана старинска сребрна парица. Обешену парицу дете носи на увету једну, три, пет, а најдуже седам година; после је скине она иста жена која ју је и утнула и једног светачног дана, у саму зору, баци у бистру текућу воду или у ватру.

Врло су интересантна два погребна обичаја у којима се симболизира сахрањивање у кући. Кад неко у кући умре, обрежу му се нокти од руку и ногу, па се бургијом више кућних врата у праг заврти и они нокти у ону рупицу утуре, а рупица са дрветом зачепи, па ћe, веле, међу кућанима иза мртвог велики мир и слога остати.

Други обичај је из крушевачког округа. У Рибнику је године 1893 умро Стеван Степановић. Пред излазак из привремене му у вечну кућу измерише га црвеним концем од врха главе до прстију ножних. Затим тај конац закопаше у кућу - на радост, да им остала чељад и стока у здрављу остану.

Један од многих других обичаја јесте овај који се изводи приликом свадбе у Рибарама, среза мачванског (не врши се у осталим селима у Мачви). Сутрадан по венчању, док се млада у вајату убрађује (повезује јој се конђа), свекрва се пење на таван куће и ту на тавану игра. Начин прављења мачванских кућа такав је да таванице над кухињом није нити има оџака са димњаком, који ће са огњишта дим спроводити кроз димњак, већ дим дигнувши се са огњишта, пошто се разнесе по целом тавану, наилази на два отвора на крову над којима су озидани димњаци и тек тада излази ван. Стога свекрва мора у диму играти, певајући:

"Гледај, сине, с тавана,

Како наја игра снахама,

Опа цупа, сваки дан,

Ију-ју-ију-ју!"

Није тешко ни да се погоди због чега се играње, коме је циљ да се сазову преци, врши на тавану. Таван и кров - то су места на којима врло радо бораве душе предака, и демони уопште.

Mоже се наћи доста потврда за ово веровање. Суђаје и уопште божанства и демони који одређују судбину налазе се на тавану или крову, или отуд говоре, или долазе у кућу кроз оџак.

Пребацивање угарка преко крова о Божићу је утук на зле демоне који се ту налазе.

И многи свадбени обичаји најбоље се дају разумети ако се претпостави да се на тавану, или на крову, налазе демони, у овом случају душе предака: тако, на пример, пропис да млада, кад први пут уђе у нови дом и подстиче ватру на огњишту, мора гледати на баџу или уз оџак; да мора бацати жито уза стреху или на кућни кров, или да мора бацити преко куће јабуку, или колач. Бацање жита, јабуке, колача, очевидно је жртва демонима - душама предака на крову. На тавану или крову налазе се, као што се види, душе предака, и свекрва своју игру изводи на тавану зато што тамоима највише изгледа да ће их сакупити.

У нишкој околини, кад невеста улази у свој нови дом, сачекује је свекрва и пење се у кола и једну запаљену свећу три пута обнесе око невестине главе и дода невести сито са житом и нареди јој да жито баца према истоку и западу.

Дакле, шта ради свекрва?

Она најпре свећom гони лутајуће душе од невесте, да их одмах затим скупља приносећи им жртву у житу.

Ažurirano: Petak, 27 Listopad 2017 21:15
 
« Početak«12345678910»Kraj »

Stranica 1 od 35

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search