LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home
FELJTONI


Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Utorak, 18 Lipanj 2019 09:40

 

Dragi Jovanovic“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (10)

Nadan Filipović

Pripreme ze istrebljenje Jevreja u marionetskoj državi Srbiji

(Ba fotografiji: Dragomir Dragi Jovanović, srbijanska desna ruka Gestapoa i SS-a)

Na sam dan ulaska njemačke vojske upravnik Beograda Miličević naredio je masovnim isticanjem plakata obavijestiti građane Beograda i Srbije da je već unaprijed organizirana i naoružana srpska policija koja neće dozvoliti nikakvo bezvlašće. Nekoliko dana nakon okupacije Srbije na funkciju upravnika Beograda postavljen je i na tom mjestu ostao do kraja rata Dragomir Dragi Jovanović, koji je bio istovremeno i šef srpske policije, a nešto kasnije i šef srpske sigurnosti i specijalne policije. SS-general Harald Turner u svojim prepiskama sa Vrhovnom komandom kaže: “Trudio sam se da naročitom brzinom uspostavim rad policijskog aparata. Danas izvršnu vlast u Srbiji kompletno vrši srpska policija i žandarmerija kojoj je dato oružje, a unutrašnji odnosi regulišu se preko domačih organa, bez njemačkog miješanja”.

Ta izjava, ali i mnoštvo drugih činjenica dokazuju da je srpska policija imala maltene neograničenu vlast u Srbiji. Dragi Jovanović u jednom izvještaju komandi Gestapo-a za Srbiju piše: “Na beogradsku policiju okupacione vlasti su se mogle uvek osloniti. Svoje zadatke Specijalna policija obavlja s velikim elanom i uspehom kao nijedna druga policija u gradovima okupirane Evrope”. Dragi Jovanović je to sa ponosom ponovio i na suđenju za ratne zločine u Beogradu 1946. godine, kada je, pun sebe, arogantno dodao i ovo: “Rezultati koje je postizala srpska policija bili su bolji i veći nego rezultati samog Gestapoa”.

Ministarstvo unutrašnjih poslova Srbije stajalo je na čelu čitavog policijskog aparata. Prvo što je urađeno bilo je da se iz policijske službe hitno uklone sve osobe jevrejskog porijekla ili koje su u bilo kakvom srodstvu sa Jevrejima. Od aprila 1941. godine, pa do novembra 1942. godine ministar unutrašnjih poslova Srbije bio je Milan Aćimović, a naslijedio ga je Tanasije Dinić. Na čelo novoosnovane Srpske državne bezbednosti postavljen je Dragomir Dragi Jovanović. Posebno važnu ulogu imao je Cvetan Đorđević Ceka, koji je bio šef Odjeljenja za Jevreje pri Srpskoj državnoj bezbednosti.

Pri Ministarstvu unutrašnjih poslova Srbije osnovan je poseban referat specijalnog odseka Odeljenja za državnu zaštitu, nadležan za „obradu“ Jevreja i Roma, a glavni referenti su bili Dušan Bujišić i Sava Šapinac.

Ministarstvo unutrašnjih poslova Srbije i svi njegovi ministri bili su vjerni i nesumnjivo pouzdani saradnici Nijemaca. U kolikoj je mjeri ta vjernost i antijevrejska ažurnost bila izražena najbolje će posvjedočiti dopis u kojem general Milan Nedić sam inicira preduzimanje određenih mjera protiv Jevreja i komunista koji su se nalazili u koncentracionom logoru u Osnabrucku.

U pismu koje je 22. juna 1942. godine uputio njemačkom vojnom zapovjedniku generalu Baderu, on kaže: „Po obaveštenjima od oficira došlih sada iz zarobljeništva, saznaje se da se u logoru Osnabrik nalazi oko 340 jevreja i izvestan broj izrazitih komunista – oficira, mahom rezervnih. Oni bezobzirno sprovode svoju razornu komunističku propagandu po sobama, barakama i blokovima, a zatim i po celom logoru. Kako mnogi zdravi nacionalni ljudi, pod uticajem nostalgije postaju apatični, a time i pogodni za razorni uticaj jevreja-komunista, to ovim zajedničkim životom postoji opasnost da se i zdravi elementi obeshrabre i utonu u vode komunista. Iznoseći ovu činjenicu, želi se skrenuti pažnja da bi bilo vrlo poželjno da se jevreji i levičari komunisti izdvoje iz opšteg logora i udalje od oficira nacionalno zdravih. Srpska vlada, teško zabrinuta ovom destruktivnom akcijom, bila bi vrlo zahvalna ako bi se od vlasti nemačkog Rajha preduzele efikasne mere protiv jevrejskih i levičarskih elemenata i njihovo što brže izdvajanje.”

Normalno, Nijemci su izašli u susret svome vjernom sluganu Milanu Nediću, te su po njegovoj želji ubrzo izdvojili i pobili sve Jevreje i komuniste iz logora Osnabrik.

Centralna uloga u mjerama holokausta protiv Jevreja i uništavanju Roma u Srbiji pripadala je Odeljenju Specijalne srpske policije, a njenu efikasnost u izvršenju zadataka Nijemci su veoma često isticali i pohvaljivali, a to su posebno činili SS-ovci, pukovnik Schefer, Turner, Kissel, Keisenberg i ostali.

(nastavlja se)

Ažurirano: Utorak, 18 Lipanj 2019 09:43
 
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 13 Lipanj 2019 07:09

 

Nedic Hitler“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (9)

Nadan Filipović

Evo nama bre Nemaca, naših slavnih osloboditelja!

Upravo pred okupaciju Kraljevine Jugoslavije mnogi od čelnika Zbora su imali izraženo antisemitske stavove, kao na primjer generalni sekretar Zbora Milorad Mojić koji je preveo Protokole sionskih mudraca na srpski jezik, a koji je pisao kako se „jevrejstvo mora brzo i energično likvidirati, jer u protivnom slučaju neminovna je propast hrišćanske civilizacije i hrišćanskog sveta”.

Njemačka je izvršila agresiju na Kraljevinu Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine, a već za šest dana njemačka vojska je bez ikakve borbe ušetala u Beograd. Bezuslovna kapitulacija kraljevske jugoslovenske vojske potpisana je 17. aprila 1941. godine. Mnogi srpski istoričari su poslije rata kukali kao je okupacija Srbije bila praćena preuizimanjem kompletne državne uprave od strane Nijemaca, te da je Srbija bila u stanju zatiranja svih državnih i društvenih aktivnosti.

Srbija, međutim, nije nikada bila okupirana članica antihitlerovske koalicije kakvom je od kraja Drugog svjetskog rata do danas predstavljaju mnogi historičari i političari. Srbija je, jasno i glasno rečeno bila najobičnija nacistička marionetska tvorevina. Srbija pod čeličnom pesnicom generalom Milanom Nedićem je od početka rata, u toku rata, pa sve do oslobođenja Beograda bila i ostala vjerna saveznica Trećeg Rajha.

Dok se po svim dijelovima okupirane Jugoslavije stvaraju jezgra antihitlerovskog pokreta i započinje oružani otpor protiv okupatorskih snaga, dotle u Srbiji vlada jedna mrtvaja, bez organiziranog, masovnog, oružanog otpora okupatoru. Kada su konačno i Engleska, ali i vlada Kraljevine Jugoslavije u izbjeglištvu u Londonu shvatili da se četnici po Srbiji samo izležavaju i ko fol sve nešto čekaju i stalno se bajagi kao spremaju na sukob sa Nijemcima, Srbima je putem Radio Londona upućena opomenu slijedećeg sadržaja: “Na Srbima je da u posljednjem momentu osvjetlaju svoj obraz i da speru ljagu sa sebe. Upamtite Srbi! Neće se više vratiti veliko-srpska hegemonija! Dosta su drugi narodi u Jugoslaviji bili iskorišćavani od Srba. Vama se Srbi pruža još jedna šansa da se spasite. Dosta je bilo plandovanja i uživanja od strane srpskog naroda, dok su se drugi narodi borili”.

Ove, za Srbe pregorke i za njihove uši očigledno antisrpske riječi, nije izrekao ni neki Josip, ni neki Alija, ni neki Franjo, niti bilo koji srbomrzac, već službeni predstavnik engleskog “Foreign Office” u Londonu, svakako uz punu saglasnost izbjegličke vlade Kraljevine Jugoslavije i samog Kralja Petra II Karađorđevića.

Nepobitna je činjenica da je Srbija u Drugom svjetskom ratu bila država, koja je imala sva ministrastva, sve organe vlasti, srpsku policiju, specijalnu srpsku policiju, srpsku policiju za Jevreje, mnogobrojne zatvore, carinsku službu, te različite vojne formacije koje su Nijemci veoma dobro naouružali.

Srbija je imala veoma aktivnu Srpsku državnu stražu pod direktnim rukovodstvom generala Milana Nedića, pa elitni Srpski dobrovoljački korpus Dimitrija Ljotića, pa Srpsku graničnu stražu, pa Srpsku seosku stražu, kao i mnogobrojne četničke jedinice raspoređene po cijeloj Srbiji.

Štampale su se mnogobrojne novine i časopisi na srpskom jeziku, kao i mnoštvo knjiga, radila su kina i pozorišta, radili su svi muzeji, radile su sve osnovne i srednje škole, u punoj je funkciji bio Beogradski univerzitet i svi fakulteti, priređivane su različite izložbe i koncerti, pjevalo se i lumpovalo ne samo na Skadarliji, već i po mnogobrojnim restoranima, kafanama, pajzlovima i birtijama cijele Srbije.

Država Srbija je imala svoje “Službene novine” u kojima su objavljivani novi zakoni i uredbe srpske marionetske vlade. Cijelo vrijeme rata u punoj je funkciji bila Srpska narodna banka, čiji guverner nije bio Nijemac, već Srbin. Štampan je srpski novac koji je imao svoj tečaj na mjenjačnicama ne samo u odnosu na njemačku Reichsmarku, već i na sve druge valute, uključujući i kunu Nezavisne države Hrvatske.

Prigodom svih nacionalnih i vjerskih praznika po cijeloj su se Srbiji vijorile srpske državne i crkvene zastave, isticao se bez ikakva straha srpski grb, slavile su se sve srpske slave, slavilo se srpsko Kosovo, oplakivalo se srpsko Kosovo, isticao se Sveti Sava, veličala se loza Karađorđevića, sve tako do zadnjeg trenutka čekajući stvaranje Velike Srbije uz pomoč pob(j)edničke njemačke vojske i Hitlerovog konačnog trijumfa.

Posebno treba naglasiti da je tadašnja Srbija imala stalnog diplomatskog predstavnika čak i u NDH, a to je bio Dr Ranko Brašić, a kao vojni ataše u NDH je službovao major Žika Andrić. Toj dvojici su lično poglavnik Ante Pavelić i njegov najuži krug ustaša blagonaklono pomogli da sa Bleiburškog polja pobjegnu u emigraciju.

Nezavisna država Hrvatska je cijelo vrijeme svoga postojanja imala konzulat NDH u Beogradu, kao svoje diplomatsko predstavništvo. Prvi vicekonzul NDH u Beogradu, odnosno fašističkoj Srbiji bio je Tihomir Vincetić i to do aprila 1942. godine, kada je na funkciju konzula NDH u Srbiji postavljen Dr Ante Nikšić (Vojnović A. NDH u Beogradu, Zagreb, 1995).

O svemu ovom što je rečeno postoje originalni dokumenti i to u arhivama i muzejima u Beogradu i Zagrebu.

Vidi se, dakle, da su Nedićeva fašistička Srbija i ustaška Nezavisna država Hrvadska uveliko surađivale, pa tako i na diplomatskom planu, što nedvosmisleno ukazuje da su se te dvije izdajničke kvislinške tvorevine međusobno uvažavale i priznavale.

(nastavlja se)

Ažurirano: Četvrtak, 13 Lipanj 2019 07:12
 
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Petak, 07 Lipanj 2019 11:05

 

Dimitrije Ljotic“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (8)

Nadan Filipović

Predratno bujanje srpskog antisemitizma – prva, relativno podnošljiva faza

(na fotografiji: Dimitrije Ljotić)

Nekoliko godina prije Drugog svjetskog rata u Srbiji je naglo počeo bujati antisemitizam. Glavni aktivisti i podjarivači srpskog antisemitizma tada su bili Dimitrije Ljotić i njegova fašistička stranka “Zbor”, mnogi velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve, kao i veliki dio srpsko-pravoslavne crkvene štampe. Taj Ljotićev „Zbor“ (po tadašnjoj njemačkoj vojnoj nomenklaturi - Serbischer SS-Freiwilligen Korps) bila je u punoj kvislinškoj službi Vermahta. Ideologija tom Ljotićevog “Zbora” je bila identična nacističkoj: istrebljenje Jevreja, komunista i zapadnjačkog oblika kapitalizma.

Dobro su zapamćene huškaćke izjave Dimitrija Ljotića u stilu - “Eksploziv u srcu svome Jevreji upotrebljavaju za hrišćanska društva da ih razore i u propast bace. U svim domenima ljudskog života oseća se razorna delatnost jevrejskog duha”, ili “Jevrejstvo se pojavljuje kao jedna društvena i nacionalna opasnost, koje se treba što pre oslobađati”.

Ljotićev “Zbor” ne samo da je imao ne samo potpuno otvornu podršku najvećeg dijela sveštenstva, već su mnogi srpski pravoslavni sveštenici bili aktivni članovi te fašističke organizacije. Mislim da neću pogiješti kada kažem da su Ljotićevci bili „srpski esesovci“. Srpski historičari i općenito verzirani intelektualci kriju kao zmija noge činjenicu da su pripadnici Ljotićevog zbora učestvovali u strijeljanju đaka u Kragujevcu u oktobru 1941.

Među pobornicima „Zbora“ se posebno isticao glavni ideolog antisemitizma u okviru Srpske pravoslavne crkve episkop Nikolaj Velimirović koji je još 1934. godine od Adolfa Hitlera dobio visoko odlikovanje za unaprijeđenje njemačko-srpskih odnosa. Episkop Nikolaj 1939. godine javno propovijeda najcrnji rasizam govoreći: “Mi smo deca Božija i ljudi arijevske rase kojoj je sudba dodelila počasnu ulogu da budemo glavni nosilac hrišćanstva u svetu. Mi smo članovi velike porodice slovenske koja je kroz mnoge vekove budno čuvala stražu na kapijama Evrope, da plemena slabije rase i niže vere ne bi uznemiravala krštenu Evropu u njenom mirnom razvijanju i napredovanju."

Ondašnji patrijarh Varnava 1937. godine u jednim njemačkim novinama izjavljuje: “Firer velikog nemačkog naroda vodi borbu koja služi na korist celom čovečanstvu. Ta borba potiče iz idealnih motiva i nema ničega zajedničkog sa imperijalističkim ciljevima". (Izvor: Službeno glasilo SPC, Glasnik srpske pravoslavne patrijaršije - 1-2 za 1937). Führer vodi borbu koja služi na korist celom čovečanstvu. Bog je poslao nemačkom narodu jednog dalekovidnog Führera. Mi verujemo njegovoj iskrenoj reči”.

Za Jevreje patrijarh Varnava kaže: “Jevreji su neprijatlej lukav kao zmija i opasan”, a vlast Sovjetskog saveza naziva “židovskom varaličkom bandom”. (Mirko Đorđević, Hitlerovi pravoslavci, Danas, 20.2.2009).

Ministar unutrašnih poslova Kraljevine Jugoslavije izjavio je u septembru 1938. godine da u “Kraljevini Jugoslaviji ne postoji jevrejsko pitanje”, ali i to da “jevrejske izbeglice iz nacističke Nemačke i drugih dijelova Evrope nisu dobrodošle u Kraljevinu Jugoslaviju”. (Vladimir Todorović, Poslednja stanica Aušvic, Batschka 1944 Judenfrei, Danubius, Novi Sad, 2009, 245)

U decembru 1938. godine jedini Jevrej u Senatu Kraljevine Jugoslavije, vrhovni rabin Isak Alkalaj, izbačen je sa sjednice Senata na zahtjev predstavnika radikalne stranke, a posebno Milana Stojadinovića, koji je tom prilikom kolegu senatora zasuo najprostačkijim antisemitskim uvredama. Kada je pokušao ući na slijedeću sjednicu Senata Isaku Alkalaju je zaprijećeno fizičkom silom i ubistvom. (Izvor: Holokaust u Jugoslaviji, Jevrejska opština Zemun, 2013)

Posebno se moraju istači donošenja Uredbi o zabrani upisa Jevrejima na fakultete i više škole u Kraljevini Jugoslaviji, pa zakon kojim se Jevrejima zabranjuje obavljanje trgovine živežnim namirnicama, kao i poslove pripremanja i posluživanja hrane. Uz te uredbe sa zakonskom važnošću donesena je uredba o isključivanju Jevreja iz nekih rodova vojske Kraljevine Jugoslavije, te ograničavanja polaganja oficirskih ispita i onemogučavanje napredovanja u vojnoj hijerarhiji, a što se odnosilo samo na Jevreje.

Tako je antisemitizam u tim predratnim vremenima uzdignut na nivo službene politike Kraljevine Jugoslavije. (Izvor: Holokaust u Jugoslaviji, Jevrejska opština Zemun, 2013)

(nastavlja se)

Ažurirano: Petak, 07 Lipanj 2019 11:15
 
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Srijeda, 22 Svibanj 2019 09:57

 

“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (7)

Nadan Filipović

Nije red izostaviti neistine izvjesnog Laze Kostića, kao i osvrt na kukumavčenja pokojnog patrijarha Pavla

Izvjesni profesor Laza Kostić u svome delu “Srbi i Jevreji” (Biblioteka Srpski Preporod, Serbia Print, Southport, Queensland, Australia, 1988), na strani 32, usudio se napisati slijedeću izvaljotinu: ”Lično je Milan Nedić omogućavao da veći broj Jevreja izbegne u italijansku okupacionu zonu gde antisemitskih progona nije bilo. Tako su se spasili, između ostalih, trgovac Gabaj, inženjer Samoilo Jakovljević, Rebeka Amodaj, dr Ana Aladžić, dr Marija Išah, Jakov Almuli, Oskar Davičo, itd. General Nedić je prećutno dozvolio i da se izvestan broj Jevreja priključi četničkom pokretu generala Draže Mihailovića, kao naprimjer advokat Avram Mevorak, Oto Komornik, inženjer Josif Slezinger, Ljiljana Flam, itd. Četnički odredi su svuda spašavali Jevreje gde im se pružila prilika, a isto tako i Srpska pravoslavna crkva organizovano im izdajući lažna dokumenta o poreklu, kako bi izbegli okupatorske racije. Lično je general Milan Nedić spasao predsednika beogradske jevrejske opštine dr Fridriha Popesa i njegovog sekretara Morisa Abinuna, koji je inače direktno sarađivao sa komunistima. Nedićevi službenici su bili pokrovitelji Zlate Kikel, Avrama Baruha, inženjera Stanislava Josifovića, itd. Mnogi su Jevreji Nedićevom zaslugom spašeni i iz banjičkog logora. S druge strane, ne zna se ni za jedan slučaj da četnički odredi Draže Mihailovića nisu prihvatili bilo kog Jevreja koji bi im se obratio. I Mihailovićev lični lekar bio je Jevrej dr Tibor Goldvajn.”

Vala, ako je i od deklarisanog zaljubljenika u generala Milana Nedića, po njemu največeg spasitelja beogradskih i srbijanskih Jevreja, previše je. Ovo što se nabaljezgao taj profesor Laza (možda Laža) Kostić ni izgladnjeli pas s maslom ne bi mogao pojesti. Ako se ovakva štiva zaista prodaju i čitaju u današnjoj Srbiji koja se gura da stane u red za ulazak u “bioskop Evropa”, onda kukavna im svima njihova majka. Ovakve glupe izmišljotine ne zaslužuju nikakav komentar.

Veoma su indikativne i po srpsko-jevrejsko bratstvo i jedinstvo važne riječi srpske vjerske i moralne vertikale i srpske institucije pokojnog patrijarha srpskog Pavla koji u čestitci upućenoj tadašnjem predsjedniku Izraela Moši Kacavu (Moshe Kacav), kao i premijeru Izraela Arielu Šaronu (Ariel Sharon) i ujedno predsjedavajućem kompleksa “Jad Vašem” (Jad Vashem), upućenoj ispred Svetog arhijerejskog Sinoda Srpske Pravoslavne Crkve, 17. septembra 2003. godine, a koji je u arhivi Sinoda zaveden pod rednim brojem 2199/2003.

Pokojni patrijarh Pavle je, između ostalog, napisao: ”Izražavamo Vam najdublje saučešće povodom najnovijih žrtava u Vašoj zemlji i najnovijeg stradanja Vašeg naroda. Kao i kroz istoriju Srbi i sada osećaju duboko stradanje naroda s kojim su se zbratimili kroz zajednički život i zajedničko mučeništvo, kao što osećamo stradanje svakog čoveka i svakog bića na kugli zemaljskoj, po biblijskoj reči da sva tvorevina uzdiše, čekajući da se jave sinovi Božji.”

Pa dalje navodi:” U Jasenovcu kosti desetina hiljada još potpuno neizbrojanih srpskih i jevrejskih žrtava pomešale su se u grobovima, zauvek zavezavši i sećanje srpskog i jevrejskog naroda na njih. U Dvorani Sećanja u Jad Vašemu Jasenovac je našao svoje mesto pored Aušvica i Bergen-Belsena. Nadamo se da će on, i naše zajedničko stradanje, takođe naći svoje mesto i u novoj istorijskoj postavci u Jad Vašemu uprkos činjenici da su najnoviju balkansku tragediju, u kojoj ima i zločina nažalost počinjenih u srpsko ime, mnogi iskoristili da prikriju i umanje zločin izvršen nad Srbima u Drugom svetskom ratu, a u kojem leže i koreni ovog novog sukoba.”

Onaj koji pažljivije pročita ovu čestitku, odnosno ove dijelove spomenute čestitke, može lako shvatiti da su se Srbi i Jevreji zbratimili i ujedinili kroz zajedničko mučeništvo, te su u Jasenovcu zavezali sjećanje srpskog i jevrejskog naroda na srpske i jevrejske žrtve.

No, dosta o svim tim glupim lažima, lažima koje su otrov za veliki dio kronično zaluđenog srpskog naroda.

U slijedećim nastavcima biće iznesene neoborive činjenice koje će razgolititi sva ta lupetanja.

(nastavlja se)

Ažurirano: Srijeda, 22 Svibanj 2019 13:51
 
Feljton - Srbi "spasitelji" Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Petak, 19 Travanj 2019 09:48

 

Jevreji u beogradu“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (6)

Nadan Filipović

Nastavlja se laganje na tone

(Na fotografiji: Beogradski Jevreji iza žice koncentracionog logora "Sajmište" - Beograd)

Diskusija o nadčovječanskim naporima Srba u spasavanju Jevreja u Drugom svjestkom ratu dobija svoje ubrzanje i atribute “masovne radno-politička akcije”, ne samo u Beogradu, već i po cijeloj Srbiji. Ponovo se javlja neumorni srpski plačenik Todd Ernoff koji 24.maja 1999. godine u svom članku “Prisvajanje holokausta - pogled američkih Jevreja na SAD/NATO bombardovanje Jugoslavije”, pa nam iznosi jednu pikanteriju za koju mnogi od nas do sada nisu znali.

Olbrajtova (Madeleine Albright) je rođena Jevrejka a njena je familija pobegla iz Praga 1939. pred nacističkom invazijom i došla da živi u Beogradu. 1941. godine nacisti okupiraju Jugoslaviju, a petogodišnja Medlin je punih šest sledećih nedelja bila sklonjena kod jedne srpske porodice! Kasnije je s čitavom svojom familijom pobegla za London. Zahvaljujući Srbima mala je Medlin preživela, na kraju postala Amerikanka i svoju karijeru krunisala ubijajući na stotine, bolje reći hiljade Srba u ime NATO-a i holokausta. Nečuveno! Kao paralelu ponašanju Srba ostaje nam da se prisetimo i toga da su Albanci bili ti koji su formirali SS diviziju pod nacističkom upravom. Jedna od njih, poznata 21. Waffen SS "Skenderbeg" divizija (sastavljena večinom od Albanaca iz severnog dijela Albanije) u kasnijim se fazama rata isključivo bavila hvatanjem Jevreja koje su potom deportovali u logore, kao i izvršavanjem masovnih egzekucija nad Srbima.”

Mislim da će mnogi koji ovo pročitaju biti sretni što su saznali da su Srbi spasili malu petogodišnju Jevrejku Madeleine Albright, kasnije državnog sekretara – ministra vanjskih poslova SAD-a, a koja im je to dobročinstvo “vratila” tako da je svoju karijeru krunisala “ubijanjem hiljada Srba” u ime NATO-a i holokausta.

U istom tekstu Todda Ernoffa, iz “prve ruke” i po prvi put, saznajemo da su se ustvari mrski Albanci iz 21. Waffen SS divizije zlokobnog naziva “Skenderbeg” isključivo bavili hvatanjem Jevreja koje su potom deportovali u logore.

Međutim, ta laž Todda Ernoffa nema nikakve logičke veza sa zdravim razumom jer su Srbi, kako su i ponosno pisali svojim gazdama u Berlinu, “prvi rešili već 1942. godine jevrejsko i cigansko pitanje”. Zato “albanski antijevrejski SS-specijalci” i da su htjeli nisu više imali šanse da “ulove” i jednog Jevreja u Srbiji, jer su oni već likvidirani po okolobeogradskim koncentracionim logorima ili u pokretnim plinskim komorama ili, kako si ih Srbi nazivali, “dušegupkama”. Treba napomenuti ovim “istoričarima”, a posebice lažovu Toddu Ernoffu da je 21. SS-divizija “Skenderbeg” formirana tek 18. aprila 1944. godine, znači oko šest mjeseci prije oslobođenja Beograda, a tad je već bilo kasno za “lov na Jevreje” kojih u Srbiji više praktično i nije bilo.

Naime, iz Beograda su 29.maja 1942. godine u Njemačku upućeni srpski slavobitni izveštaji u kojima se berlinskim gazdama hvališu da je “konačno rešenje jevrejskog pitanja u potpunosti sprovedeno u Srbiji i da u njoj više nema Jevreja”.

Sačuvani su izveštaji Franca Rademahera, stručnjaka za jevrejska pitanja u Ministarstvu inostranih poslova (koji je aktivno učestvovao u zbivanjima u Beogradu 1941/42. godine) i Emanuela Šefera. Rademaher je 29. maja 1942. podnio izveštaj: “U Srbiji jevrejsko pitanje više nije akutno.” Šefer je 8. juna 1942. obavestio visoke vojne starešine-generale: Valtera Kunca, Paula Badera i druge da u Srbiji više ne postoji “jevrejsko pitanje”.  

Molim da mi se ne zamjeri davanje slobode mašti i zamišljanje jadnih Jevreje u Nedićevoj Srbiji kako b(j)eže ispred krvoločnih albanskih SS-ovaca pripadnika SS-brigade “Skenderbeg”, a svaki od tih krvožednoih Arnauta umjesto šl(j)ema na glavi nosi ono tradicionalno bijelo “keče” i svi viču na arnautskom “Držite Jevreje!!! Hvataj ih!!!”

Istovremeo Srbi iz okolnih živica i grmova, a među njima i minijaturni partizani Mirko i Slavko (ona dvojica: Mirko pazi metak! Hvala Slavko!) Jevrejima viču “Braćo Jevreji, brzo bež’te bre vamo! Kod nas se bre sklonite da vas mi lepo spašavamo.”

I tako ih Srbi spašavaju srbijanske Jevreje od krvožednih Arnauta SS-ovaca iz divizije "Skenderbeg". 

Užasne su ovo laži!!!!

(nastavlja se)

Ažurirano: Petak, 19 Travanj 2019 09:54
 
« Početak«12345678910»Kraj »

Stranica 1 od 21

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search