LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home FELJTONI Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Srijeda, 03 Srpanj 2019 13:33

 

Ilija Paranos“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (12)

Nadan Filipović

“Svetski rekord” u konačnom r(j)ešenje jevrejskog i ciganskog pitanja u Srbiji – Srbija prva “Judenfrei und Zigeunerfrei” u Hitlerovoj Evropi

(Na fotografiji: Ilija Paranos, jedan od šefova Specijalne srpske policije)

Jedan od šefova Specijalne srpske policije, Ilija Paranos naredio je 31. oktobra 1941. godine svojim policijskim agentima da izvrše temeljitu kontrolu beogradske bolnice jer su dobili dojavu da među pacijentima ima Jevreja koji se tamo kriju pod lažnim imenima. Tom prilikom uhvaćeno je jedanaest Jevreja, koji su odmah uhapšeni i odvedeni u koncentracioni logor. Osim toga, agenti Specijalne policije uhapsili su tih dana na desetine Jevreja koji su imali lažne dokumente na srpska imena, a do takvih spasonosnih dokumenata su dolazili uglavnom „debelim“ podmićivanjem službenika u državnoj upravi, ili uz pomoć falsifikatora. Igra je bila veoma jednostavna. Jevrejin podmiti državnog službenika, ovaj mu „napravi“ bajagi 100% sigurne papire na neko srbijansko ime, a kad Jevrejin ode, nadajući se najboljem, onda ga isti državni službenik prijavi Specijalnoj srpskoj policiji koja ga odmah nađe i uhapsi.

Treba posebno istači postojanje “Odseka za jevreje i cigane” pri Specijalnoj srpskoj policiji. Na čelu tog specijaliziranog Odseka cijelo vrijeme, od 1941-1944. Godine, bio je visoki policijski komesar Jovan P. Nikolić - Joca, a njegov pomoćnik je bio Nikola Đ. Nikolić. U tom sektoru Specijalne policije radili su još Ivan Božićević, Stevan Martinović i Milioje Ljubinković. Spomenuti ljudi bili su kao neki psi tragači Specijalne policije i njihov isključivi posao je bio temeljito utvrđivanje rasnog porijekla, a posebno stepena jevrejskog porijekla kod pojedinaca koji su to zatajili iz bilo kojeg razloga, kao i kod onih koji su prije 1941. godine prešli na pravoslavnu ili neku drugu vjeru. Oni su posebno bili zaduženi da tragaju za Jevrejima koji su registrovani, pa su se kasnije izgubili pobjegavši iz mjesta dotadašnjeg prebivališta. Takođe su tragali za sakrivenom jevrejskom imovinom, posebno dragocijenostima i devizama.

Posebno je bio grlat jedan od vodećih antisemita u tadašnjoj fašističkoj Srbiji, izvjesni Dr Lazar Prokić, šef operativne službe Državne antijevrejske propagande Srbije, a od 1943. godine specijalni poslanik Ministarstva vanjskih poslova Srbije u Berlinu. On je autor famoznog antijevrejskog pamfleta “Naši problemi - Jevreji u Srbiji”,koji je štampan u časopisu “Obnova” od 15. novembra 1941. godine Taj pamflet je bio zloslutni znak skorog pogroma i fizičkog uništenja srpskih Jevreja.

Prokić u toj svojoj publikaciji piše: “Srbi neće, apsolutno neće da ginu za jevrejske ideale, a još manje žele da nose odgovornost za jevrejske sabotaže u okupiranoj Srbiji! Srbi žele samo jedno: da samostalno žive svoju sudbinu, da budu individualni narod u svojim radostima i patnjama, narod koji se razočarao i u sebi bližima nego što su Jevreji, narod umoran od političkih ortakluka i bratstava koji su ga doveli do današnjeg razočarenja i današnjeg stanja. Srbi time ne žele da pogoršaju ničiju sudbinu, ali oni neće da se identifikuju ni sa kim. Pošto su Srbi narod od reči, pošten narod – a Jevreji to nisu, Srbi žele da se suoče sa Bogom i svojom stvarnošću, sami kao od majke rođeni, ostavljajući svakome drugom da radi za sebe kako najbolje zna i ume. Srpski narod i Jevreji se moraju odvojiti, a Srbi su svesni da to nije u interesu Jevreja, pošto se ovi do danas nisu mogli na Srbe požaliti; obrnuto, Srbi su ti koji mogu da se požale na Jevreje i koji apsolutno neće sa Jevrejima i to ne pod pritiskom Nemaca, nego po zahtevu logike.To mora da se zna i da se primi kao osnovna dogma nove srpske politike i novoga srpskoga kursa. Od te dogme Srbi neće da odstupaju, niti hoće da menjaju svoj kurs, pošto se kod Srba iskristalisalo uverenje, duboko i neizmenljivo, da su Jevreji krivi što se srpski narod našao u oprečnosti sa Rajhom – što je bilo od fatalnih posledica za Srbe sve i svuda!” (“Naši problemi - jevreji u Srbiji”, Dr. Lazar Prokić, “Obnova” 15.novembar, 1941).

Nakon detaljne i vrlo uspješno provedene registracije skoro svih Jevreja u Srbiji slijedilo je njihovo odvođenje, najprije u sabirni logor Topovske šupe, pa onda u logore smrti Banjica i Sajmište, što je bilo završeno do avgusta 1941. godine. U drugoj etapi, od avgusta do oktobra 1941. godine, sprovedeno je interniranje Jevreja muškaraca od 14 godina starosti, pa nadalje.

Treća etapa, od oktobra do kraja decembra 1941. godine, predstavlja period u kome su svi muškarci pobijeni. Žene i djeca su internirani 12. decembra u logor na Sajmištu.

U posljednjoj, četvrtoj etapi, od januara do maja 1942. godine pobijeni su u logoru na Sajmištu svi preostali stariji muškarci, kao i žene i djeca. Od ukupno 11.870 Jevreja, koliko ih je živjelo u Beogradu prije Drugog svjetskog rata, u toj prvoj fazi pobijeno je preko 10.500.

Kako kaže profesorica Ljubica Štefan, najveći dio srpskih Jevreja ubijen je u logoru smrti Sajmište. Prema vjerodostojnim dokumentima u tom koncentracionom logoru ubijeno je oko 11.000 srpskih Jevreja. Taj koncentracioni logor je formiran na lijevoj strani Save, kod željezničkog mosta na ulazu u Beograd, gdje su se nalazili paviljoni predratnog beogradskog velesajma, pa odatle i naziv Sajmište. To pusto i močvarno zemljište zemljište bilo je formalno dio teritorija NDH, a se nalazilo na nekoliko kilometara od Zemuna, pa su Srbi i Nijemci tražili da im se ustupi za te zlikovačke namjene.

Potpuna je laž, međutim, da je to bio ustaški logor za srpske Jevreje gdje su navodno ustaše pobile sve srpske Jevreje. To i danas zna tvrditi srpska propaganda i neki pojedinci, iako nijedan ustaša nikada nije nogom stupio u taj logor.

Nije se dugo čekalo, pa su logoraši ili streljani, ili su likvidirani u pokretnim gasnim komorama - dušegupkama, ili su umirali od gladi. U logor su svaki dan dolazili “l(j)ešinari” iz beogradskog preduzeća “Obnova” koji su kao “sekundarnu sirovinu” sakupljali odjeću logoraša odvedenih u smrt.

Srbija i Beograd su postali “Judenfrei” (slobodni od Jevreja) 9.maja 1942. godine. Srbija na čelu sa generalom Milanom Nedićem postala je prva fašistička zemlja koja je definitivno rešila jevrejsko pitanje.

Holokaust u Srbiji su preživjeli samo malobrojni Jevreji, i to uglavnom samo oni koji su pobjegli u Bosnu i priključili se partizanima, kao i oni zaista malobrojni koji su se uspjeli skrivati u najzabačenijim srbijanskim selima.

U svojoj pismenoj izjavi poslije rata jedna od tako preživjelih Jevrejki kaže: “Četnici Draže Mihailovića gonili su Jevreje bez milosti, naročito četnički odredi koji su dolazili sa Ravne Gore. Od njih smo se morali kriti kao od Nijemaca. Poznato mi je da su ti četnici ubili na najgrozniji način nekoliko jevrejskih porodica u tom kraju”.

(nastavlja se)

Ažurirano: Srijeda, 03 Srpanj 2019 13:35
 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search