LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home Prilozi iz psihotoksikologije Narcisoidnost inducira agresivnost i sadizam
Narcisoidnost inducira agresivnost i sadizam

Nadan Filipović

Narcisoidnost, sama po sebi, ne bi bila društveno štetna kada bi se odnosila samo na ličnost narciosoidne osobe. Treba, međutim, shvatiti činjenicu da se narcisoidne osobe jako boje samoće. U samoći se moraju suočavati sa samom sobom, stalnim unutrašnjim nemirom i svojim unutrašnjim ogledalom. Zato narcisoidne osobe svim silama nastoje da su stalno među rajom, bilo u fizičkom smislu riječi, ili da su njihove samonametnute aktivnosti, smjernice, odredbe, upute, da kažemo i nedvosmislene naredbe, stalno prisutne kao jedine determinante društvenog života šire ili uže zajednice. Moraju biti u centru svakodnevne pažnje. Zbog toga što se narcisoidne osobe veoma često nameću kao lideri, odnosno nezamjenjive alfe i omega neke društvene zajednice, uvijek postoje rizici da će se naći pojedinci koji se neće slijepo slagati sa odredbama narcisoidnog lidera, već će o tim, često  kvaziliderskim, bolje rečeno diktatorskim aktivnostima izricati svoje slobodno mišljenje, neslaganje, kritike i komentare. Te, nekada obične komentare, događaje, aktivnosti, pa čak i najbezazlenije šale i satiričke osvrte narcisoidni lideri paranoidno shvaćaju kao atak na vlastitu ličnost, te reagiraju veoma agresivno.

Ta, uvjetno rečeno, inducirana i u početku odbrambena agresivnost vrlo brzo prelazi u takozvanu preventivnu agresivnost kojoj je cilj da, po principu napad je najbolja odbrana, moralno uništi svakog čovjeka za kojeg bolesna mašta narcisoidnog lidera utvrdi, bolje rečeno predpostavi, da bi mogao na neki način ugroziti neupitni njegov ili njen status i lažnu moć. Taj stalni unutrašnji strah od bilo čijeg drugačijeg mišljenja, od razotkrivanja narcisove suštinske nemoći, od određenih neugodnih pitanja koja bi joj se mogla postaviti, narcisoidne lidere tjeraju u trajno nezadovoljstvo i frustracije. Pošto nemaju načina i sposobnosti da izađu iz labirinta svojih samonametnutih frustracija, pošto su prazne i nemoćne da generiraju svoje nove bajagi društveno opravdane aktivnosti one nekontrolisano izražavaju različite forme agresivnosti prema ljudima iz svoje okoline.

Takav oblik  agresivnosti je posebno izražen kod osoba koje su bile u djetinjstvu zlostavljane od strane roditelja. Najčešće je zlostavljanje jedna od prvih lekcija koju su narcisoidne osobe naučile u svojoj kući, te one, vrlo brzo, iz uloge objekta zlostavljanosti postaju zlostavljači. Takve osobe svu svoju potisnutu bol i sav svoj unutrašnji bijes akumuliran dok su bili objekat zlostavljanja, kasnije stalno iskaljuju na drugima koji im ama baš ništa nisu krivi.

Kod narcisoidnih osoba, međutim, često se mogu utvrditi i neki elementi svjesnog sadizma koji je posebno izražen kada se u njihovoj okolini pojave ljudi koji su sposobni, koji imaju neke zdrave vizije i ideje. Diskreditiranjem i uklanjanjem takvih ljudi iz prostora društvenog života većih ili manjih društvenih zajednica ili organizacija ustvari i jeste cilj takvih slavohlepnih narcisa koji na taj način, prosto likujući, postižu svoje zacrtane ciljeve uz istovremeno zadovoljavanje svojih sadističkih poriva u kojim uživaju. Sadistički porivi su posebno izraženi kod narcisoidnih osoba koje su manje inteligentne ili neinteligentne, ali istovremeno i afektivno nezrele. Takvi narcisi su veoma kratkovidni, ilustrativno rečeno kao uvijek gladne ajkule, te ne vide ništa drugo osim zacrtanog cilja koji moraju po svaku cijenu ostvariti samo radi zadovoljavanja svojih infantilnih i potpuno nerealnih ambicija koje ugrađuju u svoj nestvarni svijet.

Na putu prema svom cilju, odnosno realizaciji svog hira, takve osobe ne prezaju ni od najpodmuklijih zloupotreba drugih ljudi, odnosno svojih poslušnika prilikom društvenog eliminisanja svake osobe za koju bolesno pomisle da bi mogla štetiti njihovoj neupitnosti i nezamjenjivosti. Narcisoidnim osobama uopšte nije strano ni kićenje tuđim perjem, odnosno direktnom krađom tuđih ideja, te besramnom otimačinom tuđih rezultata i intelektualne svojine. One smatraju da im je sve dozvoljeno, a da su njihove destruktivne aktivnosti potpuno opravdane i moralne. Sklonost destrukciji je nezatomljivi unutrašnji poriv generiran na strahu da neko ili neki mogu stvoriti nešto u društvenoj zajednici što bi moglo baciti sjenu na savršeni profil narcisoidne osobe, pogotovo kad se dokopa određene liderske pozicije. 

Narcisoidni sadisti koriste različite vrste nasilja zato što neće ili, bolje rečeno uopšte ne mogu da private i shvate da drugi ljudi iz njihove okoline imaju pravo na svoje osobno mišljenje koje ne mora biti potpuno komplementarno s njihovim mišljenjima za koja su duboko ubijeđeni da su jedino ispravna i primjenjljiva kao matrice po kojim se moraju ponašati svi iz njihove bliže ili dalje društvene okoline. Za takve psihološke profile život je stalno bojno polje, stalni rat, stalni otvoreni sukob sa svakim ko se u potpunosti ne slaže s njima i ko im bespogovorno ne povlađuje.

Narcisoidni sadisti uopšte nemaju osjećaja za realnost društvenog života u kojem svaki pojedinac ima dostojanstvo koje se mora poštivati i po kojem se ne smije pljuvati. Za narcisoidne sadiste postoje samo crno-bijele slike. Kod njih postoji bijela slika poltrona i klimoglavaca koji im sve što urade bespogovorno odobravaju, te crna slika ljudi koji imaju svoj stav, svoje čvrsto mišljenje, svoje ideje i vizije, a takve oni moraju na bilo koji način eliminisati kao potencijalnu konkurenciju, odnosno svim sredstvima pomesti sa društvene scene, odnosno iz njihovog limitiranog narcisoidnog vidokruga. Nakon provedenih čistki, odnosno eliminacije nepodobnika, oko narcisoidnog sadiste ostaju samo njegovi klimoglavci, odnosno pijuni na šahovskoj ploči njegove bolesne uobrazilje. No, i takva situacija ovakve psihološke profile ne može dugo zadovoljiti, pa tada opet krvožedno generiraju sukobe i prosto, na jedan paranoidan način, izmišljaju nove i nove potencijalne neprijatelje.

Koliko god neki konstruktivan čovjek bio konstruktivan, toliko narcisoidni sadist može biti destruktivan. Svi dobro znamo da je jako teško izgraditi i najmanju kuću, ali svi takođe znamo i to kako je veoma lako srušiti ili zapaliti i najveću kuću. Konstruktivnost je spor proces, a destruktivnost je jako brza. Glavni motiv narcisoidnog sadiste su rušenje, dezorganizovanje, tjeranje ljudi na sukobe, na raslojavanja i podjele tipa “ko nije za mene, taj je protiv mene”. Narcisoidni sadisti uživaju gledajući ruševine oko sebe, uz istovremeno laganje, ne samo samih sebe, već i preostalih klimoglavaca, da je svaka njihova misija uvijek društveno opravdana i da sve to što čine upravo i rade za dobrobit šire ili uže društvene zajednice ili određene grupe povezane motivima koji su često čisto interesnog karaktera.  

Društvena zajednica i njen interes za narcisoidnog sadistu su kao živa ograda i ona ili on stalno stoji poviše te ograde i svojim oštrim makazama odsijeca samo one grane koje izvire, odnosno izđikaju iznad gornje ravnine. One grane koje su ispod ravnine te narcisoidno-sadističke makaze ne diraju, jer je za njih stalni zadatak održavati potpunu uravnilovku, s ciljem da su svi u toj živoj ogradi duboko ispod nje ili njega, a ona ili on da ostaje u lažnim visinama svoje iluzije, odnosno nepostojećih kulisa superiorne nezamjenjivosti.
 

Komentari  

 
0 #1 www.hallu.com.hr 2015-08-16 14:28
Teško da se s Tbom ne bih složio u mnogim pitanjima nadam se da će biti moguće češće čitanje članaka, jer se dobro čitaju
Citat
 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search