LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home FELJTONI
FELJTONI
Feljton - Srbi "spasitelji" Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Ponedjeljak, 04 Ožujak 2019 18:28

 

Dr Stojan Adasevic“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (2)

Nadan Filipović

Jevrejsko-srpsko bratstvo i jedinstvo

(na foztki: Dr Stojan Adašević)

Jevreji i Srbi su sada dva izuzetno prijateljska naroda koje, kako obostrano naglašavaju, vežu mnogi zajednički kvaliteti, a posebno slična sudbina. Sebe smatraju ekskluzivnim, izabranim i uvijek proganjanim narodima, najstarijim i superiornijim od svih ostalih naroda.

Tako Dr Stojan Adašević, poznati beogradski ljekar, specijalist-ginekolog u Glasu Javnosti, od 11.augusta, 2003. godine, u svom napisu “O bratstvu dva naroda” kaže: “Postoji apsolutna sličnost srpskog i jevrejskog naroda. Tu sličnost pokušavaju neki neodgovorni elementi - neljudi da unište u srcima, kako Jevreja, tako i Srba. Zato preduzimaju puno neodgovornih i tužnih koraka da bi to ostvarili.”

Pa u istom članku, očigledno rastužen, doktor dalje lamentira: “Srbija je ostala bez Kosova, svoje kolevke, a Jerušalaim se deli na dva dela. Plašimo se za njega jer je i on pomalo naš. Naš u srcima, jer mi smo jedno. A to jedno danas svi zli ljudi hoće da razdvoje. To razdvajanje ima za cilj slabljenje, kako Srba i Srbije, tako i Jevreja i Izraela. Zato smatram da se moramo više približiti jedni drugima i pomagati jedni druge”, a ja bih se usudio dodati, sve u stilu dobronamjerne srpske pesmice “Hod’te jevrejska braćo amo, da se lepo pomagamo”.

Hajde, neka neke fajde od doktora Adaševića koji je još 2003. godine shvatio i obznanio da je Srbija ostala bez Kosova, a što danas 99% Srba zna, ali neće da proguta i sagleda realnost.

Doktor Adašević hrabro, dsa ne kažem drsko, nastavlja: “Nikada u Srbiji nije bilo antisemitizma. Čak u Ustavu Srbije iz 1888. godine, prvi put u svetu, od svih ostalih Ustava svih drugih zemalja, glasno je i jasno rečeno: "Građani Mojsijeve vere (dakle Jevreji) su isti takvi građani Srbije kao i građani pravoslavne vere...".

Dr Adašević dalje “telali”: “Nažalost, zli ljudi do danas na sve moguće načine pokušavaju da razbiju ovo naše bratstvo. Zaboravlja se namerno od istih tih ljudi - kako smo zajedno stradali u Drugom svetskom ratu. Zaboravljaju se namerno Jasenovac, Staro sajmište, Glina i druga tužna stratišta gde su nevini pripadnici jevrejskog naroda i srpskog naroda - dakle Srbi Mojsijeve i pravoslavne vere bratski stradali. U tome prednjače oni koji su u svoje vreme stvarali fašizam.”

Pa dalje, poput babe-narikače, leleče: “Momentalno, srpskom narodu i Srbiji treba vaša pomoć, braćo Jevreji, inače propadamo svi zajedno, vi od jednih, a mi od drugih neljudi. Pomozite nam, kao što smo i mi pomagali vama u Drugom svetskom ratu, onda kad Srbija i Srbi nisu ni sebi mogli pomoći.”

Vapeći u traženju pomoći od Jevreja poziva se na neko bajagi pomaganje Srba Jevrejima u toku Drugog svjetskog rata.

Dalje gromoglasno ističe: “Znamo ko je osnivao Jasenovac, Gradišku i druga stratišta. Znamo čitav niz Srba koji su krili Jevreje, a kojima to niko nije priznao. Logično da naša braća Mojsijeve vere za to nisu krivi. Krivi su imaoci vlasti u Srbiji, pogotovo posle rata. Nigde se ne pominje ogroman broj Jevreja, srpske braće Mojsijeve vere koji su se borili u jedinicama Draže Mihailovića.”

Dakle, doktor Adašević navodi da se “ogroman broj Jevreja, srpske braće Mojsijeve vere koji su se borio u jedinicama Draže Mihailovića”. Hvala doktore! No, ne rekoste koji je to “ogroman broj” Jevreja – četnika.

Pri kraju spomenutog članka Dr Adašević egzaltirano usklikuje: “To bratstvo dva naroda Jevreja i Srba, ti Hitlerovi naslednici žele po svaku cenu da razbiju, jer to bratstvo ruši sve njihove postavke o nekakvoj opravdanosti progona Jevreja - dakle antisemitizma. Zato ponavljamo, to bratstvo dva naroda iskovano u ropstvu, mukama i poniženju, koje je trajalo vekovima i vekovima, neda se porušiti. Ispunilo se ono što su jedni uzvikivali “Lešana haba bi Jerušalaim” (dogodine u Jerušalaimu), a drugi “Povratimo Kosovo”. Jedna braća su došla u Jerušalaim kao svoji na svoje, a druga braća na Kosovo kao svoji na svoje. Logično da to smeta njihovim zajedničkim neprijateljima, a kao i uvek, prvo napadaju Srbiju, a posle se to isto dešava Izraelu. Srbija je ostala bez Kosova, zar da i Izrael - jevrejski narod ostane bez svog Jerušalaima? Nažalost, srpskom narodu se to već desilo, zato čuvajmo Jerušalaim, Jerusalim, kako kažu Srbi, sa željom da se zajedno još dugo i dugo do dolaska Mešijaha ili drugog dolaska Hrista svi zajedno možemo moliti pred Zidom plača, koji je već proplakao. Brdo Morija čeka treći hram, a Kosovo čeka jedan pravi, velelepni spomenik kosovskim junacima - junacima srpske masade.”

Mnogi od onih koji pažljivo pročitaju članak Dr Stojana Adaševića objavljenom u Glasu Javnosti, od 11.augusta, 2003. godine, u svom napisu “O bratstvu dva naroda” zaista bi mogli zaključiti da su Jevreji i Srbi dva izuzetno prijateljska naroda, da imaju slične sudbine, jer su i jedni i drugi vječito proganjani i izlagani neprestanim holokaustima i genocidima. Mogli bi naivniji i neinformirani čitatelji dalje zaključiti da u Srbiji nikada nije bilo antisemitizma, da su Srbi spašavali Jevreje u Drugom svjetskom ratu, da su se mnogi (ogroman broj!!!) Jevreji borili u četničkim jedinicama Draže Mihailovića da će Jevreji ostati bez Jeruzalema, kao što su Srbi ostali bez Kosova, srpske kolevke, itd.itd. No, istina je sasvim drugačija, a što ćemo, korak po korak, ono, kako se kaže, mic po mic, argumetirano dokazivati i konačno dokazati.

(nastavlja se)

Ažurirano: Ponedjeljak, 04 Ožujak 2019 18:31
 
Feljton - Srbi "spasitelji" Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 28 Veljača 2019 10:34

 

Ljubica Stefan“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – dubinska analiza jedne neistine (1)

Nadan Filipović

Uvod: Nagli procvat ljubavi između Srba i Jevreja ili između Srbije i takozvane republike srpske i Izraela.

(na fotografiji: Prof.dr Ljubica Štefan, 1921 - 2002)

Jučer je gradonačelnik Banjaluke Igor Radojičić izjavio u Tel Avivu da se Republika Srpska, poput Izraela, bori za svoj opstanak u kompleksnom regionu. Dalje je naglasio: “Kada vidimo napade na Izrael i jevrejski narod, vidimo da je država Izrael simbol opstanka i budućnosti za ljude na ovom prostoru. Takav simbol je i Republika Srpska za nas. Razumemo i podržavamo jevrejski narod i gledamo njega i državu Izrael kao svoje prijatelje. („SRPSKA SE, POPUT IZRAELA, BORI ZA OPSTANAK“ Radojičić: Ne sme se zaboraviti stradanje srpskog i jevrejskog naroda, BLIC, Srna, 27.2.2019)

Direktor Predstavništva Republike Srpske u SAD Obrad Kesić je još 2014. godine izjavio da Tel Aviv nikada neće zaboraviti da je Republika Srpska presudno uticala da se BiH 2012. godine uzdrži od podrške Palestinskoj upravi kada je ta uprava dobila status države nečlanice posmatrača u UN. Kesić je dalje naveo da je prijateljstvo Izraela i Republike Srpske utemeljeno na stavu Srpske prema Palestinskoj upravi, te podsjeća na stav predsjednika Srpske Milorada Dodika i njegovu bezuslovnu podršku Izraelu u borbi protiv ekstremnih islamističkih grupa. (Republika Srpska je Izraelu jedan od najpouzdanijih partnera, Nezavisne novine, 2.12.2014)

U “Nezavisnim novinama”, dnevnom listu koji izlazi u Banjaluci, dana 16.8.2012. godine objavljen je napis naslovljen „Izrael podržava RS“. Autor, Rade Šegrt, izvještava o sastanku koji je u Jeruzalemu imao Milorad Dodik, još na funkciji premijer takozvane republike srpske, sa domaćinom, Šimonom Peresom, predsjednikom Izraela. Kako je hronični i uporni destruktor Bosne i Hercegovine tada izjavio, a do danas nije stav promijenio, izraelska zvanična politika, punim srcem, podržava njegovu republiku srpsku.

Neko bi možda rekao da je to iznenađenje, utoliko što politički predstavnici države čiji su stanovnici djeca, unučad i praunučad onih koji su u Holokaustu Drugog svjetskog rata ubijani po cijeloj Evropi, pa i u Nedićevoj Srbiji, samo zato što su bili Jevreji, sada pruža ruku podrške velikosrbijanskom gaulajteru, premijeru fašističke paradržave stvorene na genocidu, nezapamćenim ratnim zločinima, koncentracionim logorima, hiljadama silovanih žena, djevojaka i djevojčica, na uništenim gradovima, varošima i selima, na srušenim i popaljenim bibliotekama, fabrikama, stambenim zgradama, kućama, sakralnim objektima, odnosno na ogromnom broju pobijenih Bošnjaka, koji su pobijeni samo zato što su bili muslimani.

Šta li to tako snažno spaja jednu državu, koja je cijelom svijetu nametnula poštivanje Holokausta nad Jevrejima, sa političarima paradržave koje se ni rahmetli Adolf Hitler ne bi postidio?

Navodno, to je nezaobilazni srpski džoker “Jasenovac” u kojem su, kako kaže kabadahija iz Lijevče Polja, „zajedničku sudbinu dijelili Jevreji i Srbi”, pri tome ne spominjući Rome, Hrvate, Muslimane i mnoge antifašiste pobijene u spomenutom koncentracionom logoru za vrijeme NDH. Neko neuk, ko ovaj tekst pročita a ne pozna pravo stanje stvari, mogao bi shvatiti i prihvatiti da su Jevreji i Srbi jedine jadne i nevine žrtve nacionalsocijalizma i fašizma u Drugom svjetskom ratu.

Ažurirano: Četvrtak, 28 Veljača 2019 10:38
 
Sandžak u NOB-u PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Utorak, 27 Ožujak 2018 09:52

 

Esad RahicSandžak u Drugom svjetskom ratu (11)

Mr sci. Esad Rahić

Muslimanska milicija i vulnetari u Sandžaku

Od druge polovine 1941. godine na prostorima Sandžaka počinje da djeluje tzv. „Muslimanska milicija’’, koja se u historijskim izvorima iz tog doba naziva i „muslimanska vojska’’. Ove jedinice su formirane na nivou četa, a ponegdje su imale snagu do nivoa bataljona.

U historiografiji se stvara misterija oko pitanja tzv. sandžačke muslimanske milicije koja se neopravdano izjednačava po svojoj ulozi sa četnicima, ustašama i drugim istinski zločinačkim formacijama. Šta je to zapravo muslimanska milicija i kakva je njena uloga bila u poslednjem svjetskom ratu?

Muslimanska milicija je organizirana u cilju odbrane svojih sela i domova, dakle, jedna vrsta samoodbrambenih jedinica. One su imale vojno obilježje samo po tome što su bile naoružane i što su imale svoj komandire. U svemu drugom, ni po čemu se nisu razlikovale od ostalog seoskog stanovništva, živjeli su u svojim kućama, hranili se u svojim porodicama, kretali se u seoskim, civilnim odijelima i bili naoružani najčešće sopstvenim oružjem. Bile su jednonacionalne organizacije sastavljene isključivo od Bošnjaka. (Mustafa Memić, Bošnjaci-Muslimani Sandžaka i Crne Gore, str. 313)

Čak ih je i Oblasno rukovodstvo antifašističkog pokreta u Sandžaku u svojim ratnim izvještajima tretiralo kao odbrambene organizacije koje su branile svoja sela i nisu dozvoljavle da u njih ulaze, prvenstveno četnici, a nisu bili saglasni ni sa ulaskom partizana, mada su se prema jednima i drugima sasvim različito odnosili. Sa četnicima su se konfrotirali i uvijek bili spremni na borbu sa njima, a s partizanima se dogovarili i iznalazili mogućnosti da ih odvrate od upada u njihova mjesta. To potvrđuju mnogobrojni izvještaji Oblasnog komiteta KPJ za Sandžak, kao i Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku.

Komunisti su imali jednu čudnu tendenciju da ratna zlodjela što ravnomernije podjele na sve jugoslovenske narode i u cilju stvaranja te vještačke i neistinite ravnoteže bošnjačkom narodu je kao poslijeratno ideološko, nacionalno i historijsko breme bačeno na pleća djelovanje tzv. muslimanske milicije, iako je i njima bilo jasno da se ove formacije nikako ne mogu izjednačavati sa četnicima, ustašama, ljotićevcima i njima sličnim. Jedino što su im mogli zamjeriti bilo je da se pripadnici ovih samoodbramebenih jedinica nisu slagali sa revolucionarnim komunističkim ciljevima partizana jer su bile pristalice starog kapitalističkog društvenog uređenja. Okupator je tolerisao postojanje muslimanske milicije jer ga ona nije napadala, a u svojim mjestima je obezbjeđivala red i mir.

Za razliku od njih na teritoriji koja je bila sastavni dio tzv. Velike Albanije okupator je formirao tzv. vulnetare, odnosno „milicija volontario antikomunista’’ (milicija za borbu protiv komunista’’). Ove milicijske jedinice su postojale samo u gradovima i bile su mješovitog nacionolnog sastava. U njima je po pravilu bio jednak (proporcionalan ) broj Srba i Crnogoraca s jedne i Bošnjaka s druge strane. Ovakve jedinice su formirane u Plavu, Gusinju, Gornjoj Ržanici, Rožaju, Bijelom Polju i Sjenici. Bila je to i jednim dijelom plaćena vojska. Oni su imali zadatak da čuvaju granicu prema Crnoj Gori, za šta su bili motivirini i zbog činjenice da su na taj način istovremeno branili i svoja sela i svoje domove od četničkih upada i pokolja.

Ažurirano: Utorak, 27 Ožujak 2018 09:54
 
Sandžak u NOB-u PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 22 Ožujak 2018 10:00

 

Esad RahicSandžak u Drugom svjetskom ratu (10)

Mr sci. Esad Rahić

O nekim četničkim zločinima u Sandžaku

Prvi napad na Novi Pazar dogodio se 4. novembra 1941. godine. Cilj napada je bio, ne samo zauzimanje grada, već i potpuna likvidacija bošnjačkog življa u njemu i okolini. Napad je trajao od 4 ujutro do 10 časova i završio se neuspjehom. Do sedam sat četnici su napredovali i primicali se gradu. Mirko Ćukovič o ovom događaju piše: „Biko Drešević, mula Jakub Kadrović i Džemo Koničanin zašli su im za leđa i sa boka, što izazvalo pometnju među četnicima i povlačenjem sa već zauzetih položaja. Pošto je napad razbijen s ove strane, branioci su se prebacili na liniju Pertrova crkva–Đurđevi Stupovi–Paričko brdo-Vidovo i potisnuli četnike na cijeloj linije.’’. (Mirko Ćuković, Sandžak, str. 173)

Broj poginulih i ranjenih četnika iznosio je oko 140, a Bošnjaka i Albanaca oko 120.  Broj poginulih i ranjenih toga dana je bio znatno veći kada se dodaju i civilne žrtve sa seoskog područja.(Mijo Radović, Novi Pazar i okolina, str. 326-327)

Aćif je na sjednici Odbora za odbranu grada prisutnima čestitao pobjedu i ponovo uputio svoje predstavnike u susjedne srezove i opštine radi traženja pomoći u ljudstvu, oružju i municiji. U ovim borbama je naročito stradala selo Požega gdje je samo u kući Bahtijara Doljanca, koji je čuvao tri srpske i tri bošnjačke porodice, iskasapljeno 13-toro ljudi, žena i djece, iako su ih članovi srpkih porodica, koje je Bahtijar dotada štitio, molili i preklinjali da to ne čine. U Novi Pazar pristižu nova pojačanja naročito sa Kosova. Smatra se da je oko 10. novembra u Novom Pazaru bilo  preko 3.150 naoružanih ljudi. Albanskim snagama je komandovalo dvanaest istaknutih albanskih bajraktara. Sve ovo je ohrabrilo Aćifa da odluči da borbena dejstva premjesti na teritoriju neprijatelja, odnosno da izvrši napad na Rašku koju su u svojim rukama držali četnici. Napad udruženih bošnjačko-albanskih snaga na Rašku također je bio neuspješan. Počeo je 16. novembra u 10 časova. Odlučujuća bitka se odigrala 17. novembra i otpočela je oko 4 časa na Velikoj i Maloj Bisini i u dolini Raške. Napad je trajao do 6 sati i završio se povlačenjem albansko-bošnjačkih snaga. S obje strane je poginulo oko 200 ljudi. (Mirko Ćuković. Sandžak, str. 175 Mirko Ćuković. Sandžak, str. 175)

Drugi četnički napad je izvršen 21. novembra sa znatno jačim snagama. Spaljena su sva bošnjačka sela od Požege do Vučinića. Grad je opet odbranjen. Bilans žrtava, 42 mrtva četnika, branioci 26 mrtvih, Ranjeno je oko 45 ljudi. Četnici su ubili i preko 20 bespomoćnih ljudi, žena i djece. (Mirko Ćuković. Sandžak, str. 175)

Treći četnički napad je bio najspecifičniji. Naime, četnici su se poslužili prijevarom obavještavajući Njemce da Novi Pazar tobože drže komunisti.  Njemci su krenuli 4. decembra 1941. godine negdje oko 9 časova  u napad na grad zajedno sa četnicima. Ali, uskoro su shvatili da su obmanuti i vratili su se u Rašku. Za njima su se povukle i četničke jedinice. (Miodrag Radović, Novi Pazar i okolina, str. 328; Mirko Ćuković. Sandžak, str. 176)

Ažurirano: Četvrtak, 22 Ožujak 2018 10:02
 
Sandžak u NOB-u PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Ponedjeljak, 12 Ožujak 2018 10:01

 

Esad RahicSandžak u Drugom svjetskom ratu (9)

Mr sci. Esad Rahić

Kao što se može vidjeti iz direktiva Vrhovnog komandanta NOV i POJ Josipa Broza Tita, u njegovim planovima za oslobođenje Srbije, što je u ono doba bio najvažniji strategijsko-politički cij NOP-a od kojeg je zavisilo rješavanje pitanja budućeg uređanja Jugoslavije, Sandžak je trebao poslužiti kao polazna baza za ovaj prodor. (Josip Broz Tito, Vojna djela, I, Beograd 1978, str. 412; Vojin Popović, Krvavi snijegovi Sandžaka i Bosne, Beograd 1981, str. 20) Ali i u planovima Nijemaca Sandžak je imao vrlo važnu ulogu zbog čega je izvedena jaka ofanziva u svrsi njegove reokupacije. Ofanziva je počela u ranim jutarnjim časovima 4. decembra udarom na položaje 2. proletereske divizije i 1. šumadijske brigade pravcem Sjenica-Prijepolje-Pljevlja. Tako je započela čuvena prijepoljska bitka. u kojoj je poginulo na stotine boraca 2. proleterske divizije i 1. šumadijske brigade. (Isidor Ćuković, Prva šumadijska brigada, Beogarad 1982, str. 273)

Istog dana, tj. 4. decembra kada su zauzeli Prijepolje u ruke okupatora i njegovih domaćih saradnika palo je i Brodarevo i Priboj, narednog dana Pljevlja, a 7. decembra Bijelo Polje, ali su ga već 10. decembra ponovo oslobodili dijelovi 4. proleterske brigade i Bjelopoljski partizanski odred. Poslije pada Pljevalja 2. proleterska divizija se hitno povukla na lijevu stranu Ćehotine, gdje je organizovala odbranu i izmakla novom udaru nadmoćnih njemačkih snaga. Time je završen prijepoljska bitka. (Vojin Popović, Krvavi snijegovi Sandžaka i Bosne, str. 93-102)

Nakon ove njemačke ofanzive slobodna teritorija u Sandžaku je veoma reducirana. Izgubljena je cijela oblast između Uvca i Lima, Pljevlja i njegova neposredna okolina. Tako se slobodna teritorija u Sandžaku svela u prvoj polovini 1944. godine samo na područje između Tare i Lima, ali je ona bila čvrsto povezana sa slobodnom teriotorijom u Crnoj Gori, što je bilo veoma značajno za dalji razvoj NOB-a u Sandžaku. U jedinom slobonom sandžačkom gradu – Bijelom Polju nalazili se Oblasni komitet KPJ i SKOJ-a, Izvršni odbor ZAVNOS-a,  Komanda vojnog područja i sreske ustanove bjelopoljskog sreza. Glavni štab Sandžaka bio je u Borovi kod Pljevalja. Početkom februara Sandžak je imao jednu proletersku i jednu udarnu brigadu, sa 1.600 boraca, dva partizanska odreda i Glavni štab sa 400 boraca, jednu komandu područja i tri komande mjesta s 200 boraca, i oko 500 boraca u 1. i 2. proleterskoj, 3. crnogorskoj i 5. krajiškoj diviziji. (Četvrta sandžačka NOU brigada, str. 90)

Po naređenju Vrhovnog Štaba, formirana je 4. marta 1944. godine 37. udarna sandžačka divizija, u čiji sastav su ušle 3. proleterska sandžačka, 4. sandžačka i 8. crnogorska brigada. U vrijeme formiranja imala je oko 2.300 boraca. Ova divizija je u prvo vrijeme djelovala na području Sandžaka i sjeveroistoku Crne Gore.

Da bi likvidirali potupno slobodnu teritoriju u Sandžaku i onemogućili da ovaj prostor bude strategijska osnova za prodor u Srbiju njemačke snage pomognute četnicima i muslimanskom milicijom preduzele su ofanzivu 11. aprila iz Pljevalja, Prijepolja i Rožaja i ovladale poslednjim dijelovima slobodne teritorije, te natejrale 37. sandžačku diviziuju da se povuče na lijevu obalu Tare. Drugi korpus je, međutim, u protivudaru 23/24. aprila, sa 37. divizijom, 5. crnogorskim brigadom i dva bataljona 7. crnogorske brigade 3. divizije, nanio teške gubitke neprijatelju i do 5. maja, povratio slobodnu teritoriju Sandžaka.

Tokom ljeta i jeseni došlo je do snažnog poleta NOB-a u svim dijelovima Sandžaka, koji je dobijao sve veći značaj u strategijskim planovima Vrhovnog štaba. Tako je 37. sandžačkoj diviziji pošlo za rukom da privremeno osolobode Novu Varoš  4-6. jula, Priboj 31. jula i Rudo 31. avgusta.

Najzančajniji događaj iz ovog perioda je formiranje 5. sandžačke brigade 21. avgusta 1944. godine, u selu Žirči kod Priboja. Na dan formiranja imala je 500 boraca iz Bjelopoljskog, Pljevaljskog i Mileševskog sreza i dobila je naziv udarna.

Kad su ponovo oslobođeni Nova Varoš 6. septembra, Priboj 25. septembra, Prijepolje 29. septembra i Pljevlja 1. oktobra i Sjenica 15. oktobra u Sandžaku je povećana slobodna teriotorija između Lima i Tare i  konsolidovana i znatno proširena između Lima i Uvca. Obuhvatala je 6. od 8 sandžačkih srezova, ili 5.000 km2 i 182.000 stanovnika.Centar oslobođene teriotorije bila je Nova Varoš, u kojoj su se nalazili svi najvažniji  vojni organi i  organi narodne vlasti Sandžaka.

Te jeseni je formiran Sreski komitet Partije za Sjenički srez i obrazovan Sjenički paartizanski odred, a u Štavičkom srezu Tutinski partizanski odred. U prvoj polovini decembra 1944. godine sandžaka partijska organizacija je imala 800 članova, od kojih je 600 u 37. sandžačkoj diviziji. U decembru 1944. i januaru 1945. godine, 37. divizija je popunjena sa 6.500 novih boraca iz Sandžaka i Srbije, pa je od 15. decembra 1944. do 10. februara 1945 imala 11.200 boraca, podoficira i oficira od koji su 1.206  bili članovi KPJ, 338 kandidati za članove KPJ i 2.500 skojevaca.

Ažurirano: Ponedjeljak, 12 Ožujak 2018 10:02
 
« Početak«12345678910»Kraj »

Stranica 5 od 23

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search