LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home Historijski retrovizor Historijski retrovizor
Historijski retrovizor
Srijeda, 08 Listopad 2014 13:27

Slobodan Milošević, Srpska pravoslavna crkva i crno-crvena koalicija (1) 

Nadan Filipović

Veliki broj tekstova je napisan o ulozi Srpske pravoslavne crkve (u daljem tekstu SPC) u događanjima iz krvavog perioda 1991 – 1995, a još veći broj tekstova o Slobodanu Miloševiću i njegovim aktivnostima i potezima kao srpskog političara i jedno vrijeme neospornog svesrpskog lidera. Malo je, međutim, tekstova koji dotiču odnos SPC prema Slobodanu Miloševiću, odnosno Slobodana Miloševića prema SPC. 

Nadam se da mi neće biti uzeto za zlo ako tim odnosima posvetim kraći osvrt.

SPC, preciznije rečeno, veći dio sveštenika SPC aktivno je i potpuno neskriveno već od 1986. godine, učestvovao u “ispiranju ili dinstanju mozga” srpskom narodu pripremajući ga ubjeđivanjem da je taj srpski narod uvijek vodio odbrambene, dakle samo pravedne ratove, a sa jedinim ciljem da spriječi uništenje srpske nacije, da sačuva svoje “kolevke”, da odbrani srpsku nejač, bake i deke što drhtureći po kojekavim skloništima svaki čas očekuju agresiju srpske krvi uvjek žednih ustaša, ali i povampirenih Turaka – balija kojim nije bilo dovoljno 500 godina terora nad Srbima nego sada o obliku historijske “reprize” ili déjà vu-a kreću u napad iz islamizirane Bosne, te posebno strepeći od pošasti crnih Arnauta koji sa Kosova prema Beogradu samo što nisu pokrenuli svoje iredentističke armije antisrpskih balista. I pojali su i propovijedali mnogi popovi o tome kako srpski narod nikad nije započeo niti jedan rat, jer zaboga, ratove su uvijek započinjali neprijatelji srpstva, a srpski narod dobro zna ko su ti.

Bez “ispiranja” ili “dinstanja mozga” teško bi bilo nagovoriti nekog običnog čovjeka da metne pušku na rame, naoštri kamu i krene ubijati ljude u drugim, komšijskim državama, pa čisto preventivno klati i genocidirati ljude samo što se zovu Muhamed, Kasim, Zejneba, Behija, itd., ili Hrvoje, Stjepan, Magdalena, Blaženka, itd. A crkveni ambijent, ali i ambijent svake druge politički (zlo)upotrebljene bogomolje, je najbolje mjesto za ispiranje ili dinstanje mozga podložnim ljudima, a većina ih je podložna, što je odavno poznato. I tako, nagura se hajvan u crkvu, a popo pametuje li pametuje i to ne više kao sveštenik, već maltene kao političar. Raja stisnuta, popo malo više njih za oltarom, pa malo popina propovjed, a uz to opijajući miris tamjana, te strogi upitni pogledi svetaca sa fresaka, te toplina odobravajuće gomile, sve to ponovljeno desetak puta – i eto punog efekta.  

Odoše Srbi put Vukovara da ga sravne sa zemljom, odoše da opkole Sarajevo i da ga ubijaju skoro četiri godine, odoše da genocidiraju Srebrenicu, Foču, Višegrad, Prijedor, Sanski Most, Kozarac, faktički sve one predjele Bosne kojim je kročila čizma “branitelja republike srpske, srpskih krajina u Hrvatskog i svesrpstva” i “srpske braće iz Srbije” - a sve u obrambenom ratu srpskih bogougodnih pravdenika. Smiješni su mi mnogi današnji srpski "Pontiji Pilati" koji nakon svega “peru ruke” tvrdeći da Srbija s tim “plemenskim ratovima” u Hrvatskoj i BiH nema apsolutno ništa, dok, međutim, polako ali sigurno isplivava na površinu i pokazuje o itekako aktivnom učešću Srbije u svim njenim izgubljenim ratovima na području bivše Jugoslavije, u periodu od 1991 – 1999.

Kako je svim izvršiteljima genocida, masovnih zločina, silovanja desetina hiljada žena, djevojaka i malih djevojčica, itd., potrebna bilo kakva ideologija kako bi imali bilo kakav legitimitet pred ostacima svoje savjesti, pred ljudima i pred Bogom u kojeg navodno srcem i dušom 100% vjeruju, trebalo je tu ideologiju stvoriti prije kretanja u napade na svoje komšije. Za stvaranje te ideologije se uglavnom pobrinula SPC, uz izuzetak određenog broja časnih izuzetaka.

Srbi su kolektivno nahajcavani pričama o svojoj historijskoj “ugroženosti”, „zaveri celog sveta protiv Srba”, strahom od “novog svetskog poretka” koji će zavladati prostorima tada još čitave Jugoslavije, ali im je u kolektivnu psihu diskretnije ugrađivan mikročip o potrebi “novog srpskog poretka” koji je trebalo uspostaviti na oko 80% prostora bivše Jugoslavije.

SPC je od kraja Drugog svjetskog rata do početka osamdesetih bila izvan društvenih zbivanja. Kao što je uvijek poštovala svaku vlast od one turske do Titove, SPC je poštovala komunistički režim i čak su njeni najveći zvaničnici govorili i pisali pohvalno o aktualnom društvenom uređenju, pa i samom Josipu Brozu Titu.

Naprimjer, u “Pravoslavlju” od 15. maja 1980. godine na naslovnoj strani je objavljen tekst u kojem se kaže “Sve građane je bolno pogodila vest o smrti čoveka koji je vodio našu otadžbinu i ljude kroz sve bure i oluje tokom četiri decenije. Iako je bio ateista od samog početka svoje borbe, on je stvorio državu u kojoj mora biti mesta i za veru, vernike i njihova htenja i nadahnuća. U proteklih čtrdeset godina bilo je nesporazuma između Srpske pravoslavne crkve i države, ali za koje mi ne držimo da im je izvorište bilo u mislima i postupcima ovog retkog čoveka. Po Ustavu SFRJ ispovedanje vere je slobodno, ali je zabranjena sama protivustavna zloupotreba vere u političke svrhe, pa Srpska pravoslavna crkva nije nikad imala razloga da se ne slaže sa ovom ustavnom odredbom. Vernici pravoslavni Jugoslavije se opraštaju od Josipa Broza izražavajući mu blagorodnost i zahvalnost što su živeli u slobodi.” (završen citat)

Međutim, odmah nakon Titove smrti krenule su brojne aktivnosti takozvanih “justinovaca”, sljedbenika episkopa Justina Popovića i oni su uskoro uspjeli zauzeti najveći dio javnog i medijskog prostora. Na čelu su im bili Amfilohije Radović, Irinej Bulović i Atanasije Jevtić. Justinovci su inicirali pisanje apela i memoranduma upućenih najvišim organima države u kojim su zahtijevali energičnu zaštitu duhovnog i biološkog bića na Kosovu, što je izazvalo veliki bijes u umjerenim krugovima SPC, ali i kod samih vlasti.

 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search