LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home Historijski retrovizor Historijski retrovizor
Historijski retrovizor
Petak, 17 Listopad 2014 12:39

 

milosevic-1Slobodan Milošević, Srpska pravoslavna crkva i crno-crvena koalicija (2)

Nadan Filipović

Justinovcima su se vrlo brzo pridružili mnogi srbijanski intelektualci, a najgrlatiji je bio dojučerašnji komunist, Vuk Drašković, do starih dana deklarirani ateist, dakle bezbožnik, On glavom i bradom odjednom postade tumač i Starog i Novog zavjeta svim sveštenicima SPC, pa čak i patrijarhu Germanu. Za Draškovićem je u pokret “justinovaca” nahrlila čitava bulumenta dojučerašnjih komunista i ova crveno-crna koalicija se počela da valjati beogradskim i srbijanskim ulicama i za sobom privlačiti sve veći broj lako uspaljivih ljudi, a mnogi Srbi su zaista pretjerano uspaljivi i slijepo povodljivi. Na čelu komunističko – popovske falange ruku pod ruku su stupali Amfilohije Radović, Irinej Bulović, Atanasije Jevtić, Vuk Drašković, Antonije Isaković, Milan Komnenić, ostarjeli, a sada pokojni Dobrica Ćosić, još živahni i očigledno neizlječivi Matija Bečković, itd.

No, politička “zvezda” Srbije i buduće nikad dosanjane Srboslavije, Slobodan Milošević je bio i previše inteligentan da spadne na nivo gore nabrijanih i mnogih drugih nenabrojanih. On se, 28. juna 1889. godine kao neko božanstvo helikopterom spustio na Kosovo, tačnije na Gazimestan, gdje je u zapaljivom govoru najavio skore ratove i to pred milionskom masom već od justinovaca i bivših komunista, a odjednom napaljenih Srba. Interesantno je napomenuti da je Slobodan Milošević u toj “historijskoj prilici” razočarao velikodostojnike desnog krila SPC jer nija “pao na njihove fore” o molitvama za duše kosovskih junaka, biranje carstva nebeskog umjesto carstva zemaljskog i kojekakve ostale mitske aditive. Čak se nije udostojio da prisustvuje centralnom crkvenom pomenu u manastiru Gračanica, već je nakon performansa “lepo seo” u helikopter i odletio u Beograd i to bez riječi objašnjenja ili, ne daj bože, izvinjenja. On se nije htio vezati i postati član crveno-crne koalicije Udruženja književnika Srbije, Srpske akademije nauka i umetnosti i SPC. Od početka se postavio kao “božanstvo” koje lebdi visoko iznad te “siće za potkusurivanje”. Slobodan Milošević je, doduše, bio toliko velikodušan da je u junu 1990. godine primio episkopsku delegaciju Sinoda SPC i s njima se zadržao u kraćem neformalnom razgovoru, pri čemu nije dopustio nikakvo “trijebljenje” visoke politike, rekavši da je on zadužen da vodi politiku, a oni su zaduženi da vode brigu o “veri i vernicima”.

Nakon bolesti umjerenog patrijarha Germana koji je od eksperata Vojno-medicinske akademije u Beogradu proglašen potpuno nesposobnim, dakle nepodobnim za dalju funkciju patrijarha, na veoma zapetljanim izborima za novog patrijarha izabran je episkop raško-prizrenski Pavle. Mislim da nije na odmet spomenuti da je Pavle izabran za patrijarha po principu “miš beli sreću deli”, tako da je, prema Miloradu Tomaniću, u njegovoj knjizi “Srpska crkva u ratu i ratovi u njoj”, Medijska knjižara KRUG, Beograd, 2001, stranica 15, (citiram): “U pridvornom hramu Svetog Simeona Mirotočivog, u opštoj molitvenoj atmosferi, visokoprepodobni arhimandrit Antonije Đurđević, nastojatelj manastira Tronoše, obukao epitarhilj, metanisao pred cjelivajućom ikonom Spasitelja i Presvete Bogorodice, ušao u olatr, ponovo metaniše i pred svetim prestolom celiva sveti presto i Jevanđelje, a zatim upire pogled k nebu, uzima Jevanđelje na kojem se nalaze tri zašelaćene koverte sa imenima trojice kandidata za patrijarha srpskog, premeće ih nekoliko puta i jednu kovertu predaje mitropolitu dabrobosanskom Vladislavu koji stavši na svete dveri otvori koverat i reče – arhiepiskop pećki, mitropolit beogradsko-karlovački i patrijarh srpski je…….episkop raškoprizrenski Pavle”.

Tako su Srbi u decembru 1990. godine dobili novog pastira koji je odmah pozdravio “zoru političke slobode u našoj zemlji i prve posljeratne višestranačke slobodne izbore”. Kad su se prebrojali rezulati glasovanja vrh SPC je ostao totalno tazočaran, jer je jedno jednostranačje samo zamijenjeno drugim jednostranačjem. Socijalistička partija Srbije ne čelu sa Slobodanom Miloševićem osvojila je 45,8% glaosva, odnsono 190 od 250 poslaničkih mjesta u Skupštini, a predsjednik Srbije je postao Slobodan Milošević za kojeg je glasalo čak 65,35% srpskih glasača.

Još veće razočarenje za SPC došlo je iz “drugog oka u glavi”, Crne Gore.Tamo se komunisti čak nisu ni “presvlačili” u socijaliste, već su izašli na izbore kao Savez komunista Crne Gore. Osvojili su čak 64.4% glaosva i stekli apsolutnu većinu za formiranje vlasti.

Demokratsku euforiju je, međutim, smijenilo opšte razočarenje jer je Slobodan Milošević zaveo takvu strahovladu da su bivši “titovci” prema njemu bili “male mace”. Parija na vlasti, tačnije ljudi iz njenih vrhova počeli su nesmiljene pljačke i otimačine, ekonomska situacija je krenula prema katastrofi, galopirajuća inflacija je potpuno obezvrijedila domaći novac, a nezaposlenost je dramatično rasla iz dana u dan. Slobodan Milošević je sasvim otvoreno pokazao svoje pravo lice komunističkog čvrstorukaša, a na kraj mu nisu bili demokratija, uspostava monarhije sa Karađorđevićem na čelu, ljudske slobode, sloboda medija, otd., dakle, na pamet mu nije bilo da bilo šta realizira od predizbornih obećanja koja je predarežljivo prosipao. Čak je bio toliki drznik da je 1991. godine donio dekret da Božić više nije srpski državni praznik i da nema odsustvovanja sa posla i bilo kakvih neradnih dana. Taj bezobrazluk i bahatost raspucali su novopečenog patrijarha Pavla i on je skupio hrabrosti i poslao protestno pismo Slobodanu Miloševiću, ali je za par dana “utrtao”, podvio rep i kao poslušni stari mačak odletio da mu čestita na izbornoj pobjedi.

 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search