LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home FELJTONI Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 13 Lipanj 2019 07:09

 

Nedic Hitler“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (9)

Nadan Filipović

Evo nama bre Nemaca, naših slavnih osloboditelja!

Upravo pred okupaciju Kraljevine Jugoslavije mnogi od čelnika Zbora su imali izraženo antisemitske stavove, kao na primjer generalni sekretar Zbora Milorad Mojić koji je preveo Protokole sionskih mudraca na srpski jezik, a koji je pisao kako se „jevrejstvo mora brzo i energično likvidirati, jer u protivnom slučaju neminovna je propast hrišćanske civilizacije i hrišćanskog sveta”.

Njemačka je izvršila agresiju na Kraljevinu Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine, a već za šest dana njemačka vojska je bez ikakve borbe ušetala u Beograd. Bezuslovna kapitulacija kraljevske jugoslovenske vojske potpisana je 17. aprila 1941. godine. Mnogi srpski istoričari su poslije rata kukali kao je okupacija Srbije bila praćena preuizimanjem kompletne državne uprave od strane Nijemaca, te da je Srbija bila u stanju zatiranja svih državnih i društvenih aktivnosti.

Srbija, međutim, nije nikada bila okupirana članica antihitlerovske koalicije kakvom je od kraja Drugog svjetskog rata do danas predstavljaju mnogi historičari i političari. Srbija je, jasno i glasno rečeno bila najobičnija nacistička marionetska tvorevina. Srbija pod čeličnom pesnicom generalom Milanom Nedićem je od početka rata, u toku rata, pa sve do oslobođenja Beograda bila i ostala vjerna saveznica Trećeg Rajha.

Dok se po svim dijelovima okupirane Jugoslavije stvaraju jezgra antihitlerovskog pokreta i započinje oružani otpor protiv okupatorskih snaga, dotle u Srbiji vlada jedna mrtvaja, bez organiziranog, masovnog, oružanog otpora okupatoru. Kada su konačno i Engleska, ali i vlada Kraljevine Jugoslavije u izbjeglištvu u Londonu shvatili da se četnici po Srbiji samo izležavaju i ko fol sve nešto čekaju i stalno se bajagi kao spremaju na sukob sa Nijemcima, Srbima je putem Radio Londona upućena opomenu slijedećeg sadržaja: “Na Srbima je da u posljednjem momentu osvjetlaju svoj obraz i da speru ljagu sa sebe. Upamtite Srbi! Neće se više vratiti veliko-srpska hegemonija! Dosta su drugi narodi u Jugoslaviji bili iskorišćavani od Srba. Vama se Srbi pruža još jedna šansa da se spasite. Dosta je bilo plandovanja i uživanja od strane srpskog naroda, dok su se drugi narodi borili”.

Ove, za Srbe pregorke i za njihove uši očigledno antisrpske riječi, nije izrekao ni neki Josip, ni neki Alija, ni neki Franjo, niti bilo koji srbomrzac, već službeni predstavnik engleskog “Foreign Office” u Londonu, svakako uz punu saglasnost izbjegličke vlade Kraljevine Jugoslavije i samog Kralja Petra II Karađorđevića.

Nepobitna je činjenica da je Srbija u Drugom svjetskom ratu bila država, koja je imala sva ministrastva, sve organe vlasti, srpsku policiju, specijalnu srpsku policiju, srpsku policiju za Jevreje, mnogobrojne zatvore, carinsku službu, te različite vojne formacije koje su Nijemci veoma dobro naouružali.

Srbija je imala veoma aktivnu Srpsku državnu stražu pod direktnim rukovodstvom generala Milana Nedića, pa elitni Srpski dobrovoljački korpus Dimitrija Ljotića, pa Srpsku graničnu stražu, pa Srpsku seosku stražu, kao i mnogobrojne četničke jedinice raspoređene po cijeloj Srbiji.

Štampale su se mnogobrojne novine i časopisi na srpskom jeziku, kao i mnoštvo knjiga, radila su kina i pozorišta, radili su svi muzeji, radile su sve osnovne i srednje škole, u punoj je funkciji bio Beogradski univerzitet i svi fakulteti, priređivane su različite izložbe i koncerti, pjevalo se i lumpovalo ne samo na Skadarliji, već i po mnogobrojnim restoranima, kafanama, pajzlovima i birtijama cijele Srbije.

Država Srbija je imala svoje “Službene novine” u kojima su objavljivani novi zakoni i uredbe srpske marionetske vlade. Cijelo vrijeme rata u punoj je funkciji bila Srpska narodna banka, čiji guverner nije bio Nijemac, već Srbin. Štampan je srpski novac koji je imao svoj tečaj na mjenjačnicama ne samo u odnosu na njemačku Reichsmarku, već i na sve druge valute, uključujući i kunu Nezavisne države Hrvatske.

Prigodom svih nacionalnih i vjerskih praznika po cijeloj su se Srbiji vijorile srpske državne i crkvene zastave, isticao se bez ikakva straha srpski grb, slavile su se sve srpske slave, slavilo se srpsko Kosovo, oplakivalo se srpsko Kosovo, isticao se Sveti Sava, veličala se loza Karađorđevića, sve tako do zadnjeg trenutka čekajući stvaranje Velike Srbije uz pomoč pob(j)edničke njemačke vojske i Hitlerovog konačnog trijumfa.

Posebno treba naglasiti da je tadašnja Srbija imala stalnog diplomatskog predstavnika čak i u NDH, a to je bio Dr Ranko Brašić, a kao vojni ataše u NDH je službovao major Žika Andrić. Toj dvojici su lično poglavnik Ante Pavelić i njegov najuži krug ustaša blagonaklono pomogli da sa Bleiburškog polja pobjegnu u emigraciju.

Nezavisna država Hrvatska je cijelo vrijeme svoga postojanja imala konzulat NDH u Beogradu, kao svoje diplomatsko predstavništvo. Prvi vicekonzul NDH u Beogradu, odnosno fašističkoj Srbiji bio je Tihomir Vincetić i to do aprila 1942. godine, kada je na funkciju konzula NDH u Srbiji postavljen Dr Ante Nikšić (Vojnović A. NDH u Beogradu, Zagreb, 1995).

O svemu ovom što je rečeno postoje originalni dokumenti i to u arhivama i muzejima u Beogradu i Zagrebu.

Vidi se, dakle, da su Nedićeva fašistička Srbija i ustaška Nezavisna država Hrvadska uveliko surađivale, pa tako i na diplomatskom planu, što nedvosmisleno ukazuje da su se te dvije izdajničke kvislinške tvorevine međusobno uvažavale i priznavale.

(nastavlja se)

Ažurirano: Četvrtak, 13 Lipanj 2019 07:12
 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search