LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home FELJTONI Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Utorak, 06 Kolovoz 2019 08:47

 

Vuk Draskovic“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (15)

Nadan Filipović

“Bardak ide na fiskiju dok se ne razbije” - međunarodno javno mijenje i jevrejske organizacije u svijetu prokužile su laži koje lansira politička Srbija

(na fotografiji: Vuk Drašković - srpski Tramp: Prvi sam proglasio Jerusalim za glavni grad Izraela, Borba, Beograd, 8.12.2017)

Apel Židovske zajednice Republike Hrvatske doveo je do toga da su se mnogi prominentni Jevreji i jevrejske organizacije u cijelom svijetu pridružili osudi srpskih zločina koje su u to doba činili Srbi po Hrvatskoj i već uveliko, i još više, u Bosni i Hercegovini, ocjenjujući srpske agresivne akte kao ratne zločine i zločine protiv humanosti. Veoma oštra reakcija velikog broja američkih Jevreja, kao i jevrejskih organizacija objavljena je na naslovnoj stranici Jerusalem Posta, 6. augusta 1992. godine, autora Allison Kaplana i Toma Tugenda sa naslovom “US Jews Call for Action against Serb Atrocities” (Američki Jevreji pozivaju na akciju za zaustavljanje srpskih zločina).

U tom članku mnoge poznate američke jevrejske organizacije i mnoštvo uvaženih pojedinaca, takođe američkih Jevreja, upoređuju srpske zločine sa zločinima Nijemaca u toku provođenja Holokausta u Drugom svjetskom ratu, te pozivaju cijelu međunarodnu zajednicu, a posebno Ameriku, da se odmah zaustave srpska zvjerstva.

Jedan od največih jevrejskih autoriteta Abraham Foxman, nacionalni direktor organizacije “Anti-Defamation League of B'nai B'irth” tada je rekao: ”Jevreji posebno moraju imati historijski imperativ i zadatak da ne šute kada vide na djelu srpska etnička čišćenja, stočne vagone pune nesretnih ljudi nesrba sa okupiranih područja, izdvajanja muškaraca nesrba od žena i djece, koncentracione logore za nesrbe, jer te riječi izazivaju najstrašnije uspomene i šalju signale jeze u kičmu svakog Jevreja”.

S druge strane, dvadesetak dana nakon objavljivanja spomenutog članka ADL (Anti-Defamation League), članovi American Jewish Congress i American Jewish Committee su sponzorirali jedan veliki oglas koji je publiciran u New York Timesu, a bio je naslovljen na sve svjetske političke lidere, sa naslovom “Stop the Death Camps!”. U tom se oglasu kaže: “Mi moramo reči jasno reči da ćemo učiniti svaki neophodni korak, uključujući i zagovaranje upotrebe sile, da zaustavimo ovo ludilo i krvoproliće”.

U isto vrijeme preko 20 jevrejskih organizacija organizovalo je protestni skup na Manhattan-u tražeći vojnu intervenciju zbog agresije i svakodnevnih krvoprolića koja su Srbi po Bosni uveliko činili.

Nažalost, sa izuzetkom dva člana Izraelskog parlamenta (Knesset-a), do današnjeg dana ni jedan izraelski političar nije javno izrekao niti jedne riječi prijekora protiv politike koju je Srbija nesmiljeno provodila, a i sada pokušava provesti, samo drugim sredstvima. Vodeći izraelski političari redovno su ostajali “nijemi” i danas ostaju bez ikakva komentara na pitanje novinara i TV-reportera da se javno odrede prema srpskoj politici genocida, sramnoj politici etničkih čišćenja, politici silovanja hiljada djevojčica, djevojaka i žena, politici koncentracionih logora nastalih u Bosni, samo nakon nešto više od 45 godina od zatvaranja Aušvica, Mathauzena, Dahaua, Treblinke, itd., odnosno o politici uništavanja muslimanskih historijskih, vjerskih, kulturnih objekata, uništavanja groblja, politici pljačke i otimačine.

Nadalje, izraelski političari iz samo njima poznatih razloga zaboravljaju srpski doprinos Holokaustu, tačnije doprinos veoma brzom i tada u Evropi najefikasnijem fizičkom uništenju oko 93% Jevreja koji su do Drugog svjetskog rata živjeli u Srbiji. Izvšioci zločina, odnosno oni koji su registrirali sve srbijanske Jevreje, oni koji su srušili njihove sinagoge, oni koji su ih hapsili i transportovali u koncentracione logore kao što je “Sajmište”, oni koji su opljačkali njihovu pokretni i nepokretnu imovinu, znači svi oni Srbi koji su aktivno učestvovali u srbijanskom dijelu Holokausta imali su i imaju svoje ime i prezime, kao što sve jevrejske žrtve imaju svoje ime i prezime.

I umjesto da izraze svoj jasan stav o srpskoj politici koja je u crno zavila prije svega Bosnu i Hercegovinu, ali i Hrvatsku i Kosovo, oni u zvaničnu službenu posjetu primaju tadašnjeg srbijanskog ministra inostranih poslova Vuka Draškovića (inače autora srbijanskog antimuslimanskog pamfleta “Nož”) i dopuštaju da on njima, zvaničnim predstavnicima države u kojoj još živi mali broj staraca koji su preživili Holokaust, drži predavanja o zločinima i podučava ih tome kako zločini ne smiju biti skrivani ni zaboravljani. On je u Jeruzalemu izjavio: “Ono što možemo i što moramo jeste da ne zaboravimo. Da pamtimo, sve dok postojimo. Zaborav zločina je zločin”.

Drašković u toj prilici niti jednom riječju ne spominje zločin koji su određeni Srbi učinili u fašističkoj Srbiji nad 11.000 Jevreja na početku Drugog svjetskog rata. On je kazao: ”Slom Kraljevine Jugoslavije u aprilskom ratu 1941. godine označio je početak genocida. Širom raskomadane jugoslovenske države, Jevreji i Romi ubijani su zbog zločina svog rođenja, a zbog istog zločina ubijani su i Srbi u tada Nezavisnoj Državi Hrvatskoj kojoj je Adolf Hitler bio poklonio i svu današnju Bosnu i Hercegovinu, kao i delove okupirane Srbije, uključujući i grad Zemun".

Drašković, dakle, niti jednom riječju nije spomenuo genocid proveden nad Jevrejima u Srbiji, kao da se sa tamo nije ništa desilo, lukavo prebacujući sve probleme oko Holokausta i genocida na Nezavisnu državu Hrvatsku i na Srbe kao žrtve ustaškog istrebljivanja.

On je tom prilikom procijenio da je samo " na tadašnjoj teritoriji nacističke Hrvatske likvidirano najmanje 600.000 Srba, Jevreja i Roma". Zaista lukava finta jednog srpskog notornog ultranacionaliste koji Izraelcima baca u lice maglu i elegantno zaobilazi srbijanski dio Holokausta nad Jevrejima u toku Drugog svjetskog rata na području Nedićeve Srbije.  

Prilikom svoje trodnevne službene posjete Izraelu srbijanski ministar vanjskih poslova Srbije Vuk Drašković je izrekao i slijedeći „biser” – „Brojne novine pišu da je Izrael terorista broj jedan na Bliskom istoku, a da je Srbija terorista broj jedan na Balkanu. To je pogrešno viđenje Srbije i Izraela. Mi moramo da podržimo jedni druge”.

Međutim, ni podpredsjednik izraelske vlade Liberman, onaj isti koji zagovara humano preseljenje svih izraelskih Arapa u Palestinu, a koji čine najmanje 22% sadašnje populacije države Izrael, nije ostao dužan Vuku Draškoviću izrekavši: “Postoje brojne sličnosti između bivše Jugoslavije i Izraela", istakavši da je u oba slučaja "sukob civilizacija bio osnov za izbijanje nasilja".

Mnogi od onih čije su kompletne porodice poubijali četnici, “beli orlovi”, “arkanovci” i druga prekodrinska razbojnička žgadija iz Srbije i srbijanske pete kolone u BiH, odnosno takozvani vojnici takozvane republike srpske (šumske) mogli bi možda postaviti slijedeće hipotetsko pitanje - “Ako je srpski genocid nad bosanskim muslimanima ustvari posljedica sukoba civilizacija, kako bi se osjećali Jevreji kada bi neko “bubnuo” da bi se onda i istrebljenje Jevreja u Holokaustu koji su proveli Nijemci i njihove vjerne sluge, među kojima je bila i Nedićeva Srbija, moglo isto sagledavati sagledavati iz Libermanova ugla, odnosno smatrati posljedicom sukoba civilizacija?” 

Svakako da bi onaj ko bi izrekao takvu monstruoznu hipotezu u cilju djelomičnog negiranja ili revizije Holokausta bio izložen ne samo osudi Izraela i svjetskih jevrejskih organizacija, već i čitavog demokratskog javnog mijenja.

Zato treba zamjeriti svima onima koji su, zažmirivši na oba oka, čutke prešli preko našeg muslimanskog “holokausta” u Bosni, i to ne samo ovog zadnjeg, već i onih ranijih koji su izvršili djedovi današnjih četnika na Drini, Istočnoj Bosni, dijelovima Hercegovine i drugdje. Ignorisanje genocida koji su Srbi provodili nad bosanskim muslimanima i prečutno amnestiranje srpskih zločinaca od mnogih u svijetu može čak dovesti do iznenađujućeg opadanja poštovanja prema žrtvama Jevrejskog Holokausta i općenito svim žrtvama genocida, bili oni Jevreji, Jermeni, Bosanski muslimani, Srbi, Romi, Palestinci, itd.

Sve žrtve Holokausta, genocida, masovnih silovanja, zatvaranja u koncentracione kampove, “humanih preseljenja” – (č)etničkih čišćenja, trebale bi biti apsolutno jednako poštovane, a ne ovako selektivno kakav je danas često slučaj. Smatram da bi sve nevine žrtve bilo čijih genocida i masovnih zločina trebale biti jednako tretirane, a ne da se prema nekim zauzima malte ne diskriminatorski stav, kao prema žrtvama manje vrijednim od nekih koje moraju vječito biti vrijedne, spominjane i isticane.

(nastavlja se)

Ažurirano: Utorak, 06 Kolovoz 2019 08:49
 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search