LINKOVI

Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Baner
Home FELJTONI Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu
Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu PDF Ispis E-mail
Autor Administrator   
Četvrtak, 15 Kolovoz 2019 09:15

 

Beovoz grafit“Srbi kao spasitelji Jevreja u Drugom svjetskom ratu?!” – analiza jedne neistine (16)

Nadan Filipović

(Na slici: grafit na takozvanom Beovozu snimljen na beogradskoj željezničkoj stanici)

Treba se međutim znati da i pored 11. februara 1993. godine usvojene rezolucije Evropskog parlamenta o evropskoj i međunarodnoj zaštiti koncentracijskih logora kao historijskih spomenika u Srbiji ni dan danas nema niti jedne oznake koja bi pokazivala gdje su se nalazili srpski logori smrti “Sajmište” i “Banjica”. Vjerovatno se spomenuta Evropska rezolucija ne odnosi na logore smrti u kojima su pobiljeni skoro svi srpski Jevreji. Nekako proizilazi kao da tih logora u Srbiji nije ni bilo. Interesantno je da ni u Memorijalnom centru “Jad Vashem” u Dvorani sjećanja među 22 najveća koncentraciona logora u kojim su uništavani Jevreji nema Sajmišta, največeg jevrejskog gubilišta u marionetskoj Srbiji. Od svih logora smrti na prostoru bivše Jugoslavije ispisano je samo ime “Jasenovac”. U jevrejskom sjećanju na Holokaust ostaje neistinita činjenica ili utisak da su svi Jevreji sa područja bivše Jugoslavije pobijeni u Jasenovcu, odnosno u tadašnjoj NDH, a upravo oni ne bi trebali “zaboravljati” logore smrti “Sajmište” i “Banjicu” u kojim je ubijeno preko 11.000 njihovih sunarodnjaka.

Možda bi Jevreji trebali izvršiti dodatne napore i u današnjem svjetlu trajnog njegovanja uspomena na Holokaust svakako obnoviti sjećanja barem na logor smrti “Sajmište”, jer bi tako dali najbolji prilog svestranom prikazivanju dešavanja tokom tadašnjeg istrebljenja Jevreja, ali i borbi protiv antisemitizma koji je u današnoj “demokratskoj” Srbiji ponovo digao glavu, a na tu mračnu i prijeteću pojavu ama baš niko ne reagira.

Donosimo uvod u pismo koje je Philip J. Cohen, američki publicist jevrejskih korijena i bivši savjetnik UN-a u BiH, uputio rabinu Abrahamu Cooperu iz centra Simon Wiesnthal. U pismu Cohen uspješno raskrinkava velikosrpsku propagandu koja je početkom devedesetih Hrvatsku optuživala za fašizam i antisemitizam. Cohen ističe da je antisemitizam duboko ukorijenjen u povijest Srbije.

Poštovani rabine Cooper,

U toku je kampanja kojoj se želi američku jevrejsku zajednicu uvjeriti da Srbi vole Jevreje. Svrha ovoga pisma jest sagledati tu propagandnu kampanju.

Ovdje donosim dokaze:

1. Da Srbija ima povijest duboko ukorijenjenog antisemitizma, koji nesmanjen djeluje i danas.

2. Srpska „ljubav“ prema Jevrejima politički je motivirana – žele pridobiti simpatije i potporu Jevreja za srpske terorističke ambicije.

3. Srbi zloupotrebljavaju žrtve Holokausta u susjednoj Hrvatskoj i Bosni u propagandne svrhe, ali ne daju pošten prikaz Holokausta koji se dogodio u Srbiji.

Mnogi bi mogli pomisliti da bi međunarodno demokratsko javno mijenje trebalo biti mnogo određenije, odnono kritičnije prema određenim pripadnicima srpskog historiografskog milieua, ustvari pripadnicima radikalnog i ekskluzivnog srpskog nacionalizma, koji i danas žele kozmetički dotjerivati, odnosno prepravljati i falsifikovati istinu i revidirati historiju na takav način da jedino može služiti srpskoj nacionalnoj ideologiji, te srpskom dnevnom politikantstvu. Smatram da je u Srbiji i među Srbima potpuno izgubljen pijetet prema žrtvama Holokausta pobijenim u Srbiji. Na kraju da kažem da me najblaže rečeno čudi nereagiranje svejevrejskog javnog mijenja i njihovih organizacija za zaštitu uspomena i istina o Holokaustu na sva srpska podmetanja i njihove pragmatične transformacije u samoproglašene novokomponovane evropske Jevreje, navodene žrtve stalnih zavera Vatikana, Berlina, Rima, Beča, Zagreba, Sarajeva, Muslimana, Hrvata, Albanaca i ostalih mnogobrojnih srboždera.

Kako Jevreji mogu dopustiti ovakve laži i ovakve historijske falsifikate?

Na to pitanje teško da bi neko imao jasan odgovor, barem zasada.

Takav stav Izraela i svjetske jevrejske zajednice, te največih jevrejskih organizacija u svijetu samo će pomoći daljem razvoju već podobro uzavrelog antisemitizma ne samo u Beogradu, već i u cijeloj Srbiji.

Za kraj da navedem neke najnovije “bisere” navedene u NIN-u, broj 2874, od 26.januara 2006. godine. Srbijanska politička komentatorka i jedna od zvezda angažovanog srpskog novinarstva Zorica Stanivuković u spomenutom tjedniku objavila je članak pod naslovom “Renoviranje Jasenovačkog logora u Hrvatskoj – Estetika zločina”.

Zorica Stanivuković plasira tvrdnju da “Hrvati rasno motivirane zločine iz Drugog svetskog rata relativiziraju, retuširaju, probiru i ulepšavaju. Nije sporno da su u Jasenovcu sistematski oduzimani životi kako bi Pavelićeva NDH po etničkoj čistoti bila što sličnija Hitlerovoj Nemačkoj.”

Zorica Stanivuković dalje nastavlja “Ničim opterećena umetnost, l’art pour l’art, umetnost radi umetnosti, bila je, navodno, i glavni motiv kojim deo domaćih (hrvatskih valjda, primjedba NF) istoričara umetnosti namerava da od jasenovačkog logora napravi muzej holokausta. Ko bi im zamerio kada su za uzor uzeli čuveni Jad Vašem u Izraelu, kojem se poklonio i lider pravaške desnice u Hrvatskoj i osečki gradonačelnik Ante Džapić.”

Ona dalje komentariše i zaključuje da “pretvaranje spomen-područja Jasenovac u muzej holokausta poručuje da su sledbenici i službenici partije i vlade Ante Pavelića i njegove države progonili i ubijali samo Židove. Stradanje Jevreja monstruozan je greh moderne civilizacije i niko ko želi da se smatra delom savremenog sveta ne može da dozvoli ignorisanje te činjenice.”

Dalje kaže: “Protiv pretvaranja jasenovačkog koncentracionog logora u muzej holokausta jednoglasno ustaje i jevrejska, i srpska i romska zajednica u Hrvatskoj, kao i savez ovdašnjih antifašističkih boraca i istoričari koji ne mare za moderne brendove masovnih zločina”.

Lično bih bio veoma sretan i shvatio bih da se u Srbiji budi nada u rađanje objektivne misli i prihvatanja stvarnih historijskih činjenica, a odbacivanje novokomponovanih historijskih falsifikata, koji se u Srbiji već jako dugo štancaju kao na fabričkoj pokretnoj traci i služe za dnevno-političke upotrebe i za ispiranje srpskog kolektivnog mozga.

Hajde da zamislimo da je spomenuta novinarka objavila u NIN-u članak sa naslovom “Zašto u Srbiji nema ni jedne spomen-oznake ili muzeja koji bi trajno obilježio uspomenu na stradanje preko 11.000 Jevreja u Beogradu i fašističkoj Nedićevoj Srbiji?”

Kako bi mnogi čitaoci dijeli sa mnom sreću kada bi pročitali “Srbi antisemitski motivirane zločine iz Drugog svetskog rata relativiziraju, retuširaju, probiru i ulepšavaju. Nije sporno da su na Sajmištu i drugim koncentracionim logorima u Srbiji sistematski oduzimani životi Jevreja kako bi Nedićeva fašistička Srbija po etničkoj čistoti bila što sličnija Hitlerovoj Nemačkoj.”

Pa bi bili sve sretniji i sretniji da Zorica Stanivuković umjesto osječkog gradonačelnika Ante Džapića, malo na trehu uzme i svog vajnog bivšeg ministra vanjskih poslova i istovremeno pisca opšte prakse, ovako naprimjer, “ Sramota je za Srbiju da ničim nije obilježila svoj dio učešća u holokaustu nad srbijanskim Jevrejima, a naš ministar vanjskih poslova Vuk Drašković ide u Izrael i sve bezobrazno svaljuje na Hrvate i druge, ni jednom riječju ne pominjući naše srbijansko veoma značajno učešće u istrebljenju Jevreja. Sramota je za nas ne spomenuti da su se Milan Nedić i Dragi Jovanović otvoreno hvalisali kako je fašistička Srbija prva riješila jevrejsko i cigansko pitanje u Hitlerovoj Evropi. “

Mogla je Zorica Stanivuković u istom NIN-u napisati “Stradanje Jevreja u Srbiji u Drugom sjetskom ratu monstruozan je greh moderne srbijanske civilizacije i niko ko želi da se smatra delom savremenog sveta ne može da dozvoli ignorisanje te činjenice, koja se totalno ignoriše u današnoj Srbiji. Protiv toga što u Beogradu i cijeloj Srbiji nema ni jednog muzeja ili dostojnog obilježja holokausta nad Jevrejima u tadašnjoj fašističkoj Srbiji, jednoglasno ustaje naša demokratska Srbija, kao i jevrejska, i srpska i romska zajednica u Srbiji, kao i savez ovdašnjih antifašističkih boraca, odnosno partizana, a ne četnika, Hitlerovih slugu za vrijeme Drugog svjetskog rata, kao i objektivni srpski istoričari. Braćo i sestre Srbi i Srbijanke, dignimo svi glavu protiv bujajućeg antisemitizma u Srbiji. Pogledajmo se u ogledalo mi kao narod, čiji su izrodi tada prvi u Hitlerovoj Evropi, kao vjerne fašističko-nacističke sluge prvi pobili skoro sve svoje jevrejske sunarodnjake u stravičnim koncentracionim logorima na Sajmištu i drugdje. Pogledajmo se u ogledalo, jer su opet neki naši izrodi, a tih je bio pogolem broj, utemeljili pedesetak godina nakon Aušvica, Dahaua i drugih logora, na stotine logora smrti na okupiranim dijelovima nezavisne i međunarodno priznate, a od nas mučki napadnute države Bosne i Hercegovine. U tim logorima naši izrodi su ubijali Bošnjake i druge nesrbe, baš kao što su srbijanski izrodi za vrijeme Drugog svjetskog rata pobili skoro sve svoje jevrejske sunarodnjake. Ti naši izrodi, koji se jedini u Evropi mogu ponositi svojim brojnim koncentracionim logorima po Bosni i Hercegovini, masovnim ubistvima, a posebno genocidom u Bosni I Hercegovini, masovnim silovanjima bošnjačkih žena, djevojaka, pa čak i mase maloljetnih djevojčica, rušenjima bošnjačkih historijskih i kulturnih spomenika, rušenjima preko sedam stotina, preoravanjima mnogobrojnih muslimanskih mezarja, pljačkom i takozvanim etničkim, a ustvari novočetničkim čišćenjima, trebaju biti popljuvani od ostatka srpskog naroda koji će se dok je svijeta i vijeka stidjeti tih svojih izroda. Podržimo Međunarodni sud u Hagu, učinimo sve da uhvatimo zločince Mladića i Hadžića, te tako pokušajmo oprati naše srpske ruke i naše obraze. Braćo i sestre Srbi i Srpkinje, vrijeme je da se konačno probudimo iz našeg srpskog bunila koje nas drži već stotinama godina.”

Da li ćemo ikada dočekati čitanje ovakvog tipa teksta u nekim srpskim novinama, ili izgovaranje ovakvih riječi na bilo kojem srbijanskom mediju?

Lično želim, a smatram da i svi dobronamjerni ljudi žele da se skine svaka sumnja i ljaga sa onog velikog dijela srpskog naroda koji nije učestvovao ni u kakvim zločinima, niti ih namjerava ikada činiti. No, bojim se da se od naroda u kojem preko 40% glasača svoj glas daju radikalima, na čelu s po svoj prilici doživotnim robijašem Vojislavom Sešeljom i grobarom Tomom Nikolićem još zadugo ne može očekivati osvješćenje, pokajanje i izvinjenje. Možda će to dočekati neke od slijedećih generacija, kada više ne bude aktuelna srpska parola “Nož, žica, Srebrenica!!”, parola koja nas prati i ledi nam krv čak ovde i u Australiji; parola koja se dade vidjeti ispisana i na majicama najnovije generacije mlađanih, još golobradih četnika-početnika, koji navijaju za srpske teniske asove i Srbiju na Hopman kupu u Perthu, svakako uz obavezni četnički folklor koji podrazumijeva mrtvačke glave, šubare, kokarde, itd. To su novogojeni, odnosno novokomponovani mladi četnici koji nisu zadojeni primitivnom mržnjom na asfaltu Sydneya, Brisbanea, Melbourna, Pertha, itd., već su tim otrovnim mlijekom zadojeni po svojim kućama, tačnije od svojih roditelja i starijih rođaka koji ih veoma pametno odgajaju za neke nove zločine. Nas su njihovi stariji sunarodnjaci četnici višekratno klali, masovno silovali, popljačkali i rastjerali širom svijeta, a mi evo ovde naletismo na novu generaciju četnika.Valjda nas neće i ovde početi klati? Nisu valjda radi toga za nama čak ovamo pridošli i ponijeli svoje kame? Siguran sam da su mnogi ovamo donijeli sa sobom svoje mentalne kofere, a i za kame skoro da sam siguran.

(KRAJ)

Ažurirano: Četvrtak, 15 Kolovoz 2019 09:19
 

Dodaj komentar


Sigurnosni kod
Osvježi

Facebook

prenesi tekst na facebook

Izbor slika iz galerije

Najnoviji komentari

home search